De oproep van de herfst

Ik geniet van de frisse wind die mijn wangen streelt. Ik houd van het knapperende geluid van beukennootjes die worden fijngemalen onder mijn fietsbanden. Over de uitgebloeide heide zie ik tientallen spinnenwebben liggen die versierd zijn met dauwdruppels. Ze schitteren mij als diamantjes tegemoet. Het duurt nu niet lang meer of al het blad heeft de bomen verlaten.

Verschillen

De herfst is nu volop aanwezig. In september als ‘de overgang’ van zomer naar herfst begint trekken beide seizoenen. De zomer is als een geweldige vakantievriend die weer naar huis gaat maar van wie je nog geen afscheid wilt nemen. Tegelijk weet ik ook dat ik ga genieten van het kleurenpalet wat de herfst met zich mee gaat brengen. Ik voel de verandering van het seizoen sterk in mijn lijf.

Er dringt zich een verdrietig gevoel aan mij op. Ik heb hier jaren geen aandacht voor gehad. Ik hield het bij oppervlakkige klaagzangen over het typische wisselvallige Nederlandse weer. Mijn fiets was net als de natuur iets wat ik voor lief nam. Dat is veranderd toen ik veranderde. Ik ben enorm gaan houden van het fietsen door de bossen op de Veluwe. De natuur roept me sindsdien op om naar buiten te blijven gaan en haar bewust te voelen.

Het zijn niet alleen de overgangen tussen de seizoenen die ik nu voel. Het zijn ook de overgangen binnen het seizoen. In november dient de eerste waterkou zich aan en helpen felle windstoten en zware dikke regen druppels de bomen om hun blad los te laten. De bladeren hebben nu nog hun eigen kleuren maar gaan langzaam op in een donkerbruine massa die langzaam verschrompelt en composteert.

Overgave

De herfst legt onverbiddelijk zijn eigen filters over de wereld heen. Alles wordt ook steeds een tintje grauwer en donkerder. Ik heb geen invloed op het aantrekken van de wind of het dalen van de temperatuur. Het voelt alsof over mijn gemoed hetzelfde filter komt te liggen. De somberheid is een sobere gast die ieder jaar rond deze tijd weer voor mijn deur staat. Hij overvalt me niet meer en ik sla de deur ook niet meer dicht voor zijn neus. Ik laat hem binnen want hij wil gezien worden. Ik maak er zelfs ruimte en tijd vrij voor.

Als donkere wolken zich binnen in mij samen pakken, wikkel ik mijzelf (als een baby die ingebakerd wordt) in een deken op de bank. Ik drink thee met verse gember en honing, ik overdenk, (huil,) ik schrijf en lees. Het hoort bij wie ik ben als het herfst wordt.

Ik geef me (steeds meer) over aan waar ik onderdeel van ben.”

Het verzamelen

Waar ik wel invloed op heb werd duidelijk toen ik gisteren op het fietspad een eekhoorn tegenkwam. Hij was ijverig eikels aan het rapen voor zijn wintervoorraad. Ik stelde mijzelf de vraag wat heb ik (behalve een goede outdoor jas) nodig om de dagen door te komen met minder zonlicht en meer wind en regen? Wat kan ik verzamelen voor mijn herfst? Ik had net als de eekhoorn plezier in het verzamelen van mijn spullen.

Foto: Willeke Buitenhuis

Mijn denkbeeldige herfst kratje is inmiddels gevuld met kaarsen, een warme deken, appels, mijn camera, een notitieboek, een leesboek en outdoor laarzen. Het zijn voorwerpen die mijn zintuigen en creativiteit prikkelen en mij motiveren om in beweging te blijven. Want ik weet dat ik de natuur het hele jaar nodig heb om mijn hoofd leeg te maken en mijn gezondheid op peil te houden.

Heb jij net als de eekhoorn al spullen verzameld? Zo ja welke?

Liefs Chandrika.