Wie ben je

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel.
Wie ben je?
Waar ga je heen

Ben jij de mens die maar niet op durft te staan
Bang voor de waarheid, sluimert in waan
Verscholen je vuur ergens diep in je jeugd
Verholen de liefde
achter de deugd
Wie ben je

Ben jij de mens altijd goed gehumeurd
Altijd vitaal, 
niet langer getreurd
Is dit dan werk'lijk je ware gezicht
Of hou je krampachtig de waterkraan dicht
Wie ben je

Ben jij de mens die niet de minste kan zijn
Gewoon bang voor gezag,
mij krijg je niet klein
Wie ziet er jouw wanhoop, 
wie eindigt jouw spel
Wie heeft er jou lief,
wie kent er jou wel

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel
Wie ben je?
Waar ga je heen

Ben jij de mens die zich nooit helemaal geeft
Die altijd en eeuwig een achterdeur heeft
Drukke gebaren en
snedige taal
Wanneer komt er een keer een eind
aan 't verhaal
Wie ben je

Droeg jij in je leven 
het lijden zo goed
Ieder bewondert nog altijd je moed
Wie draagt je een keer
van je eenzame troon
Wie spreekt jou 'ns tegen
Wie doet dat gewoon
Wie ben je

Ben jij de mens 
die maar niet groot durft te zijn
Die zich steeds vereenzelvigt 
met schuld en met pijn
Bang voor je kracht 
die je zelf al kent
En dat men je afwijst
om die, die je bent

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel
Wie ben je?
Waar ga je heen
Een lied van Lenny Kuhr met een indringende tekst over de zoektocht die ze heeft afgelegd naar zichzelf. Ze heeft dit geschreven na een moeilijke periode in haar leven waarin ze haar stem letterlijk kwijt was. In de eenzaamheid van niet meer kunnen zingen en performen heeft zij zichzelf weer teruggevonden. Lenny Kuhr omschrijft het als de vraag: wie ben je, als je niet meer bent die je dacht te zijn?

Sinds ik de weg ben ingeslagen om dichter bij mijzelf te blijven, komen er zulke bijzondere dingen op mijn pad. Kleine wondertjes die mij weer helpen bij mijn proces en/of die ik kan delen op deze site om jou te inspireren! Dit lied was zo’n wonder! Toen ik het voor het eerst hoorde voelde het even alsof alle andere luisteraars om me heen verdwenen en het speciaal voor mij werd gezongen. Ik kreeg er kippenvel van! Ken je dit gevoel?

Het is een moment waarop de wereld en je brein even stoppen met draaien. In die seconden staat je hart wagenwijd open en mogen de woorden (of klanken) naar binnen stromen. Je begrijpt denk ik wel dat deze tekst mij niet meer loslaat.

Ik heb de tekst van het lied in de contact groep van Labyrint in Perspectief gedeeld. In de tekst wordt weergegeven hoeveel lagen een mens kan hebben om zich te pantseren. Maar wie ben je nu werkelijk en durf je wel te kijken onder (al) die lagen?

Welk lied of welke woorden uit een bepaald lied hebben jouw ooit diep geraakt, en doet dit nog steeds? Welke herinneringen of juist toekomstdromen kleven hieraan vast?

Luistertip: misschien staat jou lied wel in de top 2000 dit jaar (NPO radio 2).

Voor alle zoekers en bezoekers van mijn website.

Liefs,

Chandrika.

Dwarreltijd.

”Mama, mahaaam ik verveel me!! Weet jij wat ik kan doen?

“Je kan gaan tekenen, je hebt nog bijna niets getekend in je nieuwe tekenboek.”

“Neeeheee geen zin in!”

“Eeh je kan je vriendinnetje bellen en vragen of ze wil komen?”

“Ze heeft al iemand”(boos gezicht).

“Oh, heb je nog een leuk boek dan?”

“Duh, die heb ik allemaal uit.”

“Nou eh dan weet ik het ook niet hoor, bedenk zelf maar iets!”

Ben je vader of moeder? Dan herken je vast bovenstaande dialoog wel met je kind(eren). Het gezegde ‘niet ingevulde tijd is kliertijd’ past hier naadloos bij. Je vervelen en je daardoor vervelend voelen vergelijk ik met een fikse plensbui. Deze buien hebben een piek en daarna wordt het rustiger en dwarrelen er tussen de laatste regendruppels weer frisse nieuwe ideeën door. We zijn geneigd om de ‘verveelpiek’ niet toe te laten, maar zo snel mogelijk op te lossen.

Geven we onze kinderen de tijd om zelf iets te bedenken dan zijn ze meer gemotiveerd om aan de slag te gaan met hun zelfverzonnen activiteit.

Verveling is een onbegrepen oproep van je brein om uit te rusten zodat het kan resetten.

De bekende beren.

Wij kunnen naar (onze) kinderen toe een voorbeeld zijn in het toelaten van niet ingevulde tijd.

Er zijn periodes dat je zo druk bent dat je niet meer kan landen in het nu. Ik herken dit heel goed en kon eerder heel vaak mijn schoenen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aanhouden. Ik was zo druk dat ik letterlijk niet uit die modus kon stappen. Een vriendin van me betrapte zichzelf er een keer op dat ze uit haar werk aardappels ging schillen met haar jas nog aan.

Je brein en je lichaam gaan wennen aan het ‘druk’ zijn. Zij maken steeds meer stofjes aan waardoor je bezig kan blijven. Zo lijkt het net alsof je nog wel ‘even’ door kan gaan. Schijn bedriegt want langzaam komt er steeds meer onrust en gejaagdheid over je heen. Je gaat slechter slapen en je raakt vermoeider. Hierdoor wordt je beperkter en angstiger in je denken en doen. Je gaat meer beren op de weg zien. Alles wordt zwaarder en uitputting ligt op de loer.

Stilstaan en zitten geeft, als je dit niet regelmatig doet, in eerste instantie alleen maar onrust. Om dit niet te hoeven voelen is het makkelijk geworden om je telefoon te pakken en je zintuigen wakker te houden met (zinloos) scrollen.

Warme thee.

Er zijn vaak innerlijke overtuigingen die in ons binnenste protesteren als we te weinig doen of niet hard genoeg (denken te) werken. Het is een hardnekkig misverstand dat zitten en mijmeren alleen is weggelegd voor ‘pensionado’s’ of ‘ouderen’.

Ik was halverwege de twintig toen ik voor mijn werk regelmatig op bezoek ging bij een moeder van cliënt. Ze wilde graag op de hoogte blijven van het wel en wee van haar zoon, en wij konden informeren hoe het met haar ging. Ook wilden we weten of ze nog voor haar zoon kon zorgen als hij het weekend thuis was. Haar zoon praatte wel, maar moeizaam dus wij waren als begeleiders ook ‘vertalers.’

Zij zat het liefst in een tuinstoel bedekt met dekens en kussens in de keuken bij het raam. In de keuken stond een radiootje die haar deed mijmeren, luisteren en glimlachen. Ik vond dat deze lieve dame een hele fijne en knusse plek had gecreëerd voor haarzelf. Ik verlangde toen al naar zo’n plekje vol knusheid, kneuterigheid en geborgenheid. Ik gaf daar niet aan toe hoor, no way! Ik was jong en moest vooral doorgaan van mijzelf.

Ken je die stem die als je even ‘niets’ doet en voor je uit staart roept “ga eens wat nuttigs doen!” Je (groot) ouders en hun ouders komen vaak uit grote gezinnen waar het hard werken was in huis of op de boerderij. Het was ook noodzaak om alle monden te kunnen voeden. Toch zijn daar vroeger momenten geweest waarin ze even zaten of genoten van de natuur. Ze zijn alleen minder (positief) zichtbaar op de voorgrond geweest.

De keuze is aan jou!

Van mij mag je ongeacht je leeftijd of wat ‘men’ er ook van vindt toegeven aan dat warme kopje thee of die lekkere stoel. Vroeger verwachtte ik nog weleens dat die stoel spontaan zou verschijnen en de thee zichzelf warm hield ;). Maar dat gebeurt niet, ik zorg daar zelf voor.

Je lichaam en al je zintuigen hebben het nodig om te herstellen van alle prikkels en weer op te laden.

Het is de bedoeling dat je er bewust van geniet en dat je tijd gaat doorbrengen in die balans!

Als sensitief mens weet ik dat ik die rustmomenten erg hard nodig heb omdat alles dieper binnenkomt. Tijd om even niets te moeten, lekker te mijmeren en dwarrelen verhoogd de kwaliteit van mijn leven. Geef jezelf de tijd om te oefenen en te wennen dat je mag bijkomen. Het begint allemaal met keuzes maken en jezelf toestemming geven hiervoor. Begin met kleine momenten, waarin jouw gedachten niets moeten en heerlijk kunnen rond dwarrelen.

Foto: Andy van der Steen.

Leuk woord hé dwarrelen, sla je hem op in je systeem?

Liefs,

Chandrika.

De boomschors

Stel je voor dat je een blad bent. Je hangt nog met een paar andere verre familieleden aan verschillende takken van dezelfde boom. Er zijn al veel bladeren weggewaaid, je zag ze gaan, soms met tientallen tegelijk. Jij hangt nog, de spanning stijgt want je voelt dat je minder grip hebt. Bij iedere windvlaag houd jij je adem in want…daar ga je misschien. Is het de boom die jou nog niet wil loslaten? Wil de boom zichzelf als een preutse dame behoeden voor complete naaktheid? Of ben jij een laatbloeier en daarom nog sterk genoeg om bij windkracht 3 te blijven hangen?

Dit zijn allemaal bedenksels en vragen die in mijn hoofd opkomen als ik die laatste bladeren nog zie hangen in de late herfst. Mijn fantasie en verbeeldingskracht zorgen voor verwondering. Ik creëer hiermee en magische haast kinderlijke wereld. Het is heerlijk om de wereld zo te bekijken, want ik ben dan uit mijn dagelijkse bezigheden en uit mijn malende ‘volwassen’ hoofd. Het geeft een positieve lading aan het spreekwoord;

Uit je doen zijn.’

Model: Norea van der Meulen.

De spanning van het loslaten

Ik kende de boom in de vorige alinea menselijke eigenschappen toe. Zelf ervaar ik als mens dat loslaten spanning met zich mee brengt. De vraag is wanneer laat je écht los? Ik heb 22 jaar op verschillende plekken en locaties in de (verstandelijk gehandicapte) zorg gewerkt. Ik gaf iedere keer veel van mijzelf om gezien te worden. Achteraf gaf ik té veel. Als mijn houdbaarheidsdatum in zicht was en ik uitgeput, dan rukte ik mijzelf als een blad van de boom los. Nauwelijks uitgerust en mijzelf weer net zo hard voorbij rennend ging ik naïef en vol goede moed in hetzelfde patroon weer ergens anders aan de slag.

Dit jaar liet ik voor het eerst los vanuit een hele andere energie, ik had mijzelf leren kennen en wist beter wat ik kon en (nog belangrijker) wat ik aankon. Ik wist duidelijk wat een volgende stap was ik voelde dit vanuit een diepe bron omhoog borrelen. Ik wilde schrijven over sensitiviteit en over het leven. Begin juli heb ik mijn collega’s één voor één persoonlijk op de hoogte gebracht van mijn besluit. Na ieder gesprek of telefoontje liet ik weer een stukje meer los. Bij iedere stap die ik zette mocht er spanning zijn.

Tijdens de zomervakantie kon ik me losmaken van de boom die stond voor de geweldige klas waarin ik als zorgmedewerker heb mogen werken. Ik heb als ik mijn leven tot nu overzie genoeg zaden verzameld om in de grond te stoppen en toe bloei te laten komen in een eigen onderneming. De landing was, toen ik (als een herfstblad) helemaal los was, zacht want ik landde op een bedje van mos.

Het natuurlijke loslaten

In de natuur (en zeker in de herfst) zijn er tal van metaforen als het gaat om het onderwerp loslaten. De boomschors is er één van. Persoonlijk vind ik juist deze prachtig, ik maak er geregeld foto’s van. Iedere schors heeft namelijk een unieke ‘tekening’.

De schors is de buitenste laag van de bast en beschermt de boom tegen weersomstandigheden en schimmels. Bij de meeste bomen barst de schors naarmate de boom dikker wordt. Dit gebeurt omdat de buitenste laag die dood is niet mee kan groeien. De boom zuigt eerst al het water uit de oude schors voordat hij loslaat, zodat de nieuwe schors weer gevoed kan worden.

Ik vergelijk de schors van een boom met een jas waar je als mens uitgegroeid bent. Als mens ben je zo lang je leeft in ontwikkeling en zijn er veel overgangen en nieuwe fases. Tijdens deze periodes wisselen we van jas. Deze metafoor ontroert me, want er zijn tijden geweest waarin ik zo vast zat in somberheid en ongezonde patronen dat het leek alsof die jas nooit meer uit zou kunnen.

Zoals de boom water uit zijn oude schors haalt, zo haal ik uit mijn leven voeding voor mijn blogs. Ik dank mijn oude jas(sen) niet zomaar af. Ik laat ze voorzichtig los omdat ze me beschermd en verwarmd hebben. Ik heb ze gedragen van opgroeiend klein meisje naar de (volwassen ;)) vrouw die ik nu ben.

Hoe is het met jouw jas? Zit hij nog goed of wordt hij te krap?

Liefs,

Chandrika.

De oproep van de herfst

Ik geniet van de frisse wind die mijn wangen streelt. Ik houd van het knapperende geluid van beukennootjes die worden fijngemalen onder mijn fietsbanden. Over de uitgebloeide heide zie ik tientallen spinnenwebben liggen die versierd zijn met dauwdruppels. Ze schitteren mij als diamantjes tegemoet. Het duurt nu niet lang meer of al het blad heeft de bomen verlaten.

Verschillen

De herfst is nu volop aanwezig. In september als ‘de overgang’ van zomer naar herfst begint trekken beide seizoenen. De zomer is als een geweldige vakantievriend die weer naar huis gaat maar van wie je nog geen afscheid wilt nemen. Tegelijk weet ik ook dat ik ga genieten van het kleurenpalet wat de herfst met zich mee gaat brengen. Ik voel de verandering van het seizoen sterk in mijn lijf.

Er dringt zich een verdrietig gevoel aan mij op. Ik heb hier jaren geen aandacht voor gehad. Ik hield het bij oppervlakkige klaagzangen over het typische wisselvallige Nederlandse weer. Mijn fiets was net als de natuur iets wat ik voor lief nam. Dat is veranderd toen ik veranderde. Ik ben enorm gaan houden van het fietsen door de bossen op de Veluwe. De natuur roept me sindsdien op om naar buiten te blijven gaan en haar bewust te voelen.

Het zijn niet alleen de overgangen tussen de seizoenen die ik nu voel. Het zijn ook de overgangen binnen het seizoen. In november dient de eerste waterkou zich aan en helpen felle windstoten en zware dikke regen druppels de bomen om hun blad los te laten. De bladeren hebben nu nog hun eigen kleuren maar gaan langzaam op in een donkerbruine massa die langzaam verschrompelt en composteert.

Overgave

De herfst legt onverbiddelijk zijn eigen filters over de wereld heen. Alles wordt ook steeds een tintje grauwer en donkerder. Ik heb geen invloed op het aantrekken van de wind of het dalen van de temperatuur. Het voelt alsof over mijn gemoed hetzelfde filter komt te liggen. De somberheid is een sobere gast die ieder jaar rond deze tijd weer voor mijn deur staat. Hij overvalt me niet meer en ik sla de deur ook niet meer dicht voor zijn neus. Ik laat hem binnen want hij wil gezien worden. Ik maak er zelfs ruimte en tijd vrij voor.

Als donkere wolken zich binnen in mij samen pakken, wikkel ik mijzelf (als een baby die ingebakerd wordt) in een deken op de bank. Ik drink thee met verse gember en honing, ik overdenk, (huil,) ik schrijf en lees. Het hoort bij wie ik ben als het herfst wordt.

Ik geef me (steeds meer) over aan waar ik onderdeel van ben.”

Het verzamelen

Waar ik wel invloed op heb werd duidelijk toen ik gisteren op het fietspad een eekhoorn tegenkwam. Hij was ijverig eikels aan het rapen voor zijn wintervoorraad. Ik stelde mijzelf de vraag wat heb ik (behalve een goede outdoor jas) nodig om de dagen door te komen met minder zonlicht en meer wind en regen? Wat kan ik verzamelen voor mijn herfst? Ik had net als de eekhoorn plezier in het verzamelen van mijn spullen.

Foto: Willeke Buitenhuis

Mijn denkbeeldige herfst kratje is inmiddels gevuld met kaarsen, een warme deken, appels, mijn camera, een notitieboek, een leesboek en outdoor laarzen. Het zijn voorwerpen die mijn zintuigen en creativiteit prikkelen en mij motiveren om in beweging te blijven. Want ik weet dat ik de natuur het hele jaar nodig heb om mijn hoofd leeg te maken en mijn gezondheid op peil te houden.

Heb jij net als de eekhoorn al spullen verzameld? Zo ja welke?

Liefs Chandrika.

Een kikker in mijn soep

De keuken is bij ons de eerste ruimte waar je binnenkomt nadat jij je jas hebt opgehangen. Je komt binnen in het hart van ons huis. In de keuken zijn we veel, we pakken er eten en wassen er onze handen. Onze kinderen poetsen er hun tanden voor ze naar school gaan. Door het keukenraam zie ik mensen voorbij komen en komen aanlopen. Ik heb het hart van ons huis ‘uitgemest’ en veel overbodige spullen weggedaan. De keuken is hiermee door een zelfde transformatie gegaan als ik.

Verandering van smaak.

Onze smaak is omdat we gezonder zijn gaan leven veranderd. Bijna alle pakjes en zakjes zijn weg. Onze groentelade doet zijn naam weer eer aan. in de vriezer liggen groentes en vis in een koud jasje te wachten tot ze opgewarmd worden.

De ingrediënten waarmee we onze levens op smaak brengen zijn persoonlijk, want smaken verschillen. Aardappels zijn minder op de voorgrond toen mijn man en ik opgroeiden. Dit heeft ook te maken met het enorme aanbod wat er is in de winkels vergeleken met ‘toen’. Door de hoeveelheid waaruit je kan kiezen krijg ik keuzestress en raak ik, als ik niet goed weet wat ik wil, overprikkeld. Om mijzelf hiertegen te beschermen maak ik thuis eerst een menu en boodschappen lijst.

Autonoom

Er zijn favoriete maaltijden bij ons thuis die wekelijks terugkeren. Verse pizza (belegd met broccoli en paprika) en verse soep zijn hier voorbeelden van. We creëren hiermee onze eigen eetgewoontes, dit voelt autonoom. Het mij (ons) autonoom voelen zit hem in kleine dingen. De potjes die in mijn kruidenrekje staan, staan er omdat ik ze er zelf heb ingezet.

Na het ontdooien van de vriezer (geloof me dit is een klus waar ik niet blij van wordt) kwam ik erachter dat de onderste lade bijna helemaal gevuld was met koelelementen. Ik heb ze uit de vriezer gelaten waardoor er meer ruimte kwam voor andere producten. Zo werkt het ook in je lijf en hoofd, dat wat teveel ruimte inneemt kan je weg doen of ergens anders parkeren.

Hulpkoks

Ik heb de regie over mijn leven terug en dat wordt weerspiegeld in ons huis. Het opruimen begon in mijzelf en daarna volgde de keuken. Vervolgens zijn er nog meer kamers opnieuw en passend ingericht.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG20200911122842-1024x768.jpg

Ik ben eerlijk gezegd een tijdlang een waardeloze chef-kok geweest on mijn eigen keuken. Ik kon de pollepel (regie) maar niet vasthouden. Ik gaf hem snel uit handen. Ik trok me dan terug. Ik verzoop langzaam in alle meningen en (ongevraagde) adviezen die ik kreeg van zogenaamde ‘hulpkoks’ over hoe ik mijn soep moest klaarmaken.

De kikker

Groentes snijden of deeg kneden zijn activiteiten waardoor ik heerlijk in ‘mijn bubbel’ kom. In die bubbel ontspan ik. Ik ben daar meer ontvankelijk voor wat mijn intuitie mij wil vertellen. Deze ‘interne raadgever’ kan mij verrassende inzichten geven. of het nu gaat om een onderwerp voor een blog of een kromme weekplanning. Er komt inzicht en inspiratie binnen.

Heldere en spontane ingevingen zijn net kikkers. Ze springen op en landen voor me met een goed idee.

Toen ik eergisteren de groentes sneed voor de soep sprong er wéér één tevoorschijn. Ik moest glimlachen om het beeld ervan. Voordat de kikker de eer kreeg om in deze blogtitel te komen wilde ik eerst meer weten over de symboliek van dit glibberige, groene diertje. Een kikker staat voor:

transformatie en groei (van kikkervisje naar kikker.)

Vruchtbaarheid (legt veel eitjes.)

Het verbinden van water en aarde (zonder deze twee zouden er geen gewassen groeien die we nodig hebben voor ons eten.)

Ik kwam tot de conclusie dat ik het prima vind dat er af en toe een kikker rondspringt in mijn keuken. (Ik zag het zo duidelijk voor me dat ik naar de speelgoedwinkel ben gefietst om een speelgoedkikker te halen voor de foto’s om deze blog mee ‘te pimpen.’)

Hoe gaat het in jouw keuken? Is het een plek waar jij ruimte hebt om iets naar je eigen smaak en inzicht te creeeren? Ervaar jij daar de rust om heldere en verrassende ingevingen (kikkers) te ontvangen? Als dit voor jou niet gebeurt in de keuken, waar dan wel?

Ik wens je zo’n plek toe!!

Liefs Chandrika.

De moed om moedig te zijn

Een paar maanden geleden vertrok onze dochter voor het eerst naar de middelbare school. Twee dagen ervoor had ze samen met haar vader een grotere rugtas gekocht. Het werd een grote tas met 7 liter meer inhoud, want behalve al haar boeken moesten er ook moed en zelfvertrouwen in passen. Ze was nerveus, maar niet uit het veld geslagen of intens verdrietig waardoor ze blokkeerde. Als moeder had ik tot dit punt met elk scenario rekening gehouden en stond bijna met ingehouden adem toe te kijken hoe ze op haar, chaotische manier, haar spullen verzamelde en op haar fiets stapte.

Hoe een idool zelfvertrouwen geeft.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is afbeelding-de-moed-om-moedig-te-zijn-1024x682.png
Actrice Millie Bobby Brown.

Tijdens de laatste week van de zomervakantie kwam haar eigen ‘ik’ als een paddenstoel uit de grond. De kapper mocht zo’n 25 cm van haar haren afhalen. Ze wilde graag hetzelfde kapsel als ‘Millie Bobby Brown.’ Deze Britse actrice speelt de rol van ‘Eleven’ in de (geweldige) netflixserie ‘Stranger things.’ Met haar lange lokken verdween ook het basisschoolkind in haar. Door het kortwieken van haar haren groeide haar zelfvertrouwen. We zagen haar dansen door het huis en ze zei dat ze zin had om te beginnen op haar nieuwe school en aan een nieuwe fase in haar leven.

Vakken vullen.

Tijdens mijn eigen middelbare schooltijd bleven vakken als; hoe krijg ik zelfvertrouwen, hoe maak ik zoveel mogelijk plezier en hoe ontdek ik mijzelf buiten mijn bereik. Ik had een alternatief vakkenpakket dat bestond uit de vakken; hoe leer ik roken, hoeveel kan ik eten op een dag en hoe versterk ik mijn onzekerheid. Alles voelde voor mij als een enorme druk, de wisselende roosters, wie mij wel zag staan en wie niet, hoe ik mijn huiswerk moest maken etc.

Snoepen en roken werden vanaf het derde jaar een houvast om te dempen wat ik niet goed ‘handelen’ en thuis niet kwijt kon. Ik groeide en ik werd zwaarder en zwaarder. Door mijn gewicht kon ik met geen mogelijkheid in de (in mijn tijd) immens populaire broek; levi’s 501 komen. Ik werd een nerveuze en stevige puber die geen idee had wie ze was.

Een andere weg inslaan vraagt geduld en moed.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG20200712130125-768x1024.jpg

Compassie leren krijgen voor mijzelf is de beste en moedigste stap die ik ooit heb gezet. Vanuit die compassie heb ik geleerd om mijn gevoeligheid te omarmen. Ik heb sinds een aantal jaren het roken en (te) veel eten niet meer nodig om mijn gevoel te onderdrukken. Mijn gevoelens verrijken mij, hoe lastig ze ook zijn. Als ik onze dochter weg zie fietsen besef ik dat ze heel anders is dan ik op die leeftijd. Ze is opener en vrijer en durft al veel meer te laten zien wie ze is. In een flits zie ik mijzelf weer wegfietsen als puber. Ik slik en leg denkbeeldig een hand op haar schouder.

Wat ik voel mag er zijn.

De eettafel lijkt te groot als ik er alleen met mijn zoon op woensdagmiddag een tosti eet. ik mis haar en de middagen dat er vriendinnetjes mee aten en het gezellig druk was aan tafel.

Ik merk dat ik loop te ijsberen in de keuken als het 17.15 is en ze nog niet huis is (ze heeft tot 17.00 huiswerkklas) ik moet mijzelf inhouden om niet naar buiten te lopen en midden op straat op de uitkijk te gaan staan. (5 minuten later is ze ongedeerd thuis).

Wat breekt mijn hart als ik ‘s morgens een appje van haar lees dat haar beker heeft gelekt in haar tas en al haar boeken nat zijn geworden. In mijn hoofd scheld ik op die beker en stuur ik haar een appje dat het wel goed komt.

Ik vond het heel spannend dat ze in de eerste week vroeg of ze met twee klasgenoten naar de McDonalds mocht gaan. Er kwamen veel (hoofdpijn) vragen in mij op als: Met wie gaat ze dan precies? komt ze wel uit met het geld wat ze bij zich heeft? Kan ze het wel bijbenen op de fiets?

Wat ik ons toewens.

Ik wens onze dochter toe dat ze gelooft in haar eigen doorzettingsvermogen in deze nieuwe fase in haar leven. Ik wens mijzelf als moeder de moed toe om te doorvoelen wat er verandert nu zij naar de middelbare school gaat.

En jij? Mag jij er zijn met alle gevoelens die in jouw aanwezig zijn?

Liefs,

Chandrika.