Licht op depressie.

Spread the love

Wat als al mijn gevoelens eigenlijk schatten zijn op de bodem van de oceaan. Wat als ik mijn ‘diepzee duiken’ door hoge golven en gevaarlijke stromingen heen tot in het diepste donker heb moeten leren om ze (terug) te vinden. Zou ik dan al mijn ervaringen anders kunnen zien? Niet als angsten, overlevingsstrategieën of gebreken maar als parels?

Nog nooit heb ik zo open over mijn depressie gesproken als nu. Het was (naast mijn man) bij een paar goede vriendinnen bekend dat ik me weleens zo voelde. Ik kon het heel goed verbloemen en ik gaf ondanks meerdere depressieve periodes in mijn leven tot nu nooit goed mijn grenzen aan. Daarnaast voelde ik mij niet veilig genoeg om er open over te zijn. Een deel van mij is psychisch kwetsbaar. Mijn hoog sensitiviteit, opvoeding en aanleg spelen een belangrijke rol bij het ontstaan en de ontwikkeling van mijn depressies.

Het zijn niet alleen ‘anderen’ die een stigma drukken op een psychische stoornis, dit doet een mens met een depressie ook vaak zelf. (zelf-stigma). Dit ‘brandmerk’ kan je in mijn ogen weghalen door je niet als persoon helemaal te identificeren met je kwetsbaarheid, maar het te zien als een deel van jou wat zo is. Ik ben vooral Chandrika en niet mijn depressie.

Mijn ervaring (de laatste jaren) is dat openheid meer begrip oplevert. In de eerste plaats meer begrip van jezelf naar jezelf. (hierdoor neem je jezelf serieus). Er ligt nog een taboe op psychische stoornissen. Schaamte speelt een grote rol hierin. Een taboe ontstaat mede doordat mensen er geen raad mee weten, zij weten lang niet altijd wat een depressie inhoudt. Ik geloof dat als je er wel over praat dit bijdraagt aan meer begrip. Begrip van mens tot mens is belangrijk. Stigma’s en taboe’s zorgen voor verwijdering, afstand en zal het herstel niet bevorderen.

Een depressie wordt los van gemeenschappelijke symptomen per persoon verschillend beleefd. Dit wordt onderstreept door de vijf ervaringsverhalen die door dit artikel heen te lezen zijn. Ik ben dankbaar dat deze vrouwen bereid waren om hun ervaringen te delen met mij. Ik besef mij dat openheid om moed vraagt.

Naast persoonlijke ervaringen komen de volgende onderwerpen aan bod:

  • wat is depressie? En welke soorten en maten van depressie zijn er?
  • hoog sensitiviteit en depressie, de overeenkomsten en verschillen
  • Naasten en depressie, wat betekent een depressie voor een naaste?
  • Hulp en behandeling bij de depressie? Bij wie kan je terecht en wat zijn de eerste stappen?

Wat is een depressie?

“De aard van een depressie maakt dat iemand zich naar binnen keert. De vroegere balans tussen geven en nemen raakt verstoord.” (uit het boek: als een dierbare depressief is van Huub Buijssen)

Een depressie heb je niet van de één op de andere dag. Je zakt er langzaam in. Als je een zware depressie hebt dan gaat dit in een (veel) hoger tempo.

Soms begint een depressie met fysieke klachten, zoals rug , schouder of hoofdpijn. Soms klaagt iemand iets meer, maar was degene altijd al zwaar op de hand waardoor het niet wordt herkend als een (beginnende) depressie.

Bijna 20% van de Nederlandse bevolking heeft persoonlijk te maken gehad met een depressie. Hieronder volgen de symptomen zoals ze staan beschreven in het diagnostisch en statistisch handboek van psychiatrische aandoeningen DSM5) Als tenminste vier van deze symptomen langer dan 2 weken aanhouden is het raadzaam om een arts te raadplegen.

  • een sombere stemming
  • vermindering van interesse of plezier
  • gewichtsverandering door juist heel veel eten of te weinig eten
  • onrust ervaren en daardoor een enorme drang voelen om bezig te blijven
  • lusteloos, traag, moe en een gebrek aan energie
  • prikkelbaar
  • gering gevoel van eigenwaarde
  • last hebben van een schuldgevoel
  • moeite hebben met concentratie, denken en beslissingen nemen
  • overmatig veel piekeren
  • denken aan de dood en aan zelfdoding

Het is moeilijk uit te leggen aan iemand die nog nooit een depressie heeft gehad hoe het voelt, de ander heeft geen referentiekader. Mensen beschrijven wat ze voelen daarom vaak in metaforen. De woorden tunnel, kleurloosheid, zo zwart als de nacht etc.. zijn voorbeelden van woorden die gebruikt worden om een beeld te schetsen van hoe hevig een het kan zijn.

Don’t let the sun go down on me.

Marit.

“Een depressie voelt voor mij als een grot, kil, donker en alleen. Een muur tussen mij en wereld in. Op het ene moment is die muur dikker en grilliger dan het andere moment, waardoor het leven in meer of mindere mate ook verder van mij afstaat.

Verschillende trauma’s spelen een rol in het ontstaan van mijn depressie. Zowel vroeg kinderlijk als op latere leeftijd. Veelal ‘trigger’ ik een depressieve periode door teveel van mijzelf te vragen en weg te lopen bij mijn gevoel. Ik ga dan volledig op in werk, vrijwilligerswerk, sociale contacten etc. Doordat ik geen enkel moment van rust neem, raak ik het contact met mijzelf kwijt, met als gevolg dat ik depressief word.

Als ik merk dat ik over mijn grenzen heen ga en mijn gevoel voorbijloop dan zijn voor mij een aantal dingen belangrijk, maar er is vaak geen vaste volgorde in wat helpt. De ene keer werkt het één beter dan het ander. Voor mij is sport een belangrijke, met name hardlopen, mijn lijf weer voelen, een uitlaatklep hebben. Sociale contacten zijn belangrijk en dan niet alleen online, maar ook fysiek zodat ik me in het dagelijks leven kan verbinden. Ik creëer meer rust in mijn agenda. Ik sta stil zodat mijn gevoel de ruimte krijgt, daarbij helpt het mij om te schrijven over wat ik dan ervaar (gedichten of blogs).

Van de ander heb ik soms nodig dat hij of zij mij uit huis trekt voor een wandeling. Dat degene oprecht durft te vragen hoe het met mij gaat: bij voorkeur: Hoe gaat het vandaag? (lekker overzichtelijk). Ik heb het nodig dat de ander er durft te zijn, ook al is het stil. ‘Gewoon’ samen zijn is dan voldoende. Wat ik ook fijn vind is mensen die gewoon durven vragen: Goh wat heb je nodig? Kan ik iets doen?

Ik zorg beter voor mijzelf doordat ik meer aandacht besteed aan hoe ik mijn energie verdeel. Kan ik uit een bepaalde ‘verplichte’ afspraak energie halen? Of kost het alleen maar energie. Wanneer het antwoord is dat het alleen maar energie kost, zeg ik veel vaker nee. Dit helt mij om beter de balans te houden.

Ik zou vooral www.psychosenet.nl aan willen raden (niet alleen voor psychose) maar wel veel eerlijke oprechte verhalen. Daarnaast raad ik de site www.thedepressionproject.com aan.

Qua boek zou ik Rinkeldekink van Martine Bijl willen aanraden!

Verschillende soorten en maten van een depressie.

Hieronder beschrijf ik kort de verschillende soorten depressie die er zijn zowel qua uiting als de mate waarin iemand zich depressief kan voelen.

  • lichte depressie: de dagelijkse bezigheden zijn nog uit te voeren als is het met meer moeite dan voorheen. Je hebt minder plezier in je activiteiten. Om erger te voorkomen is het wijsheid om je klachten serieus te nemen en preventief te handelen door je huisarts te informeren over hoe jij je voelt.

  • matige depressie: alle kenmerken van een depressie ontwikkelen zich sneller als bij een lichte depressie. Je naasten zien je veranderen. Je functioneert niet meer zoals je eerst deed en wat je doet krijg je met zeer veel moeite gedaan. Je geniet nauwelijks meer van activiteiten. Bij een matige depressie is hulp nodig want je bent uit je structuur en ook je omgeving (partner, kinderen) raakt uit balans.

  • zware depressie: een zware depressie haalt alle structuur weg uit je leven en trekt je volledig omver. Je ritme verandert (dag en nacht) en je dagelijkse bezigheden kan je niet meer uitvoeren. Niets uit het verleden, niets in het nu en niets in de toekomst biedt perspectief op een beter gevoel. Je denkt meer na over de doodgaan dan over doorgaan.

  • psychotische depressie: er kunnen wanen of hallucinaties optreden waardoor de werkelijkheid niet meer te onderscheiden is van de waan.
  • chronische depressie: Soms houden mensen na een depressie restverschijnselen over zoals vermoeidheid, slecht slapen en sombere gevoelens. Hier wordt ook over gesproken als de klachten ernstiger zijn en langer dan twee jaar duren. Periodes met zware klachten worden afgewisseld door minder zware periodes.
  • dysthyme stoornis: dit is een lichtere vorm van een chronische depressie. Vaak zijn niet alle symptomen van een depressie aanwezig, wel is er sprake van een langdurige somberheid die iedere dag voelbaar is.

  • seizoensgebonden depressie: deze treden het meeste op bij vrouwen in de jaargetijden herfst, winter en voorjaar. Mensen die hieraan lijden voelen zich juist tijdens één van deze seizoenen neerslachtig worden. Dit wordt ook wel een atypische depressie genoemd omdat men dan juist veel slaap nodig heeft en juist meer gaat eten in plaats van minder. Lichttherapie kan hierbij helpend zijn, ook om de aanmaak van melatonine weer goed in balans te krijgen.
  • bipolaire of manisch depressieve stoornis: deze stoornis kenmerkt zich door het leven in uitersten met daar tussenin rustige periodes. Na een sombere en depressieve periode kan er een periode volgen van overmoed, druk gedrag en het te vrolijk zijn.
  • postpartum depressie: als neerslachtigheid en vergrote kwetsbaarheid na een bevalling te lang aanhouden kan er sprake zijn van een postpartum depressie. Vrouwen voelen zich extreem prikkelbaar en neerslachtig, soms zijn er psychotische of manische symptomen.
Buitenstaanders zijn soms van mening dat het bij een depressie beter zou zijn om een dikkere huid te kweken.

Anoniem.

Ik had niet door dat de klachten die ik ervoer te maken hadden met het hebben van een depressie. Voor mij kwam het omslagpunt toen ik in 2018 met mijn gezin op vakantie was. Tijdens de vakantie voelde ik me ontspannen en ik hoorde mijzelf lachen. In Nederland had ik mijzelf zo lang niet meer horen lachen dat ik ervan schrok. Nog tijdens mijn vakantie besloot ik bij thuiskomst contact op te nemen met een psycholoog. Bij de psycholoog kwam ik erachter dat ik al jaren rondliep met een (niet (h)erkende) onbehandelde postpartum depressie.

Terugkijkend op mijn depressie en mijn behandeling kan ik zeggen dat ik veel heb geleerd, ik voelde me zwak, maar ik heb mijzelf gerealiseerd dat juist te lang sterk ben gebleven. Ik heb jaren in de survival stand gestaan.

Als ik nu merk dat er ‘triggers’ zijn waardoor de valkuil van ‘depressief’ denken op de loer ligt, dan hoor ik de stem van mijn toenmalige psycholoog in mijn hoofd. Zij herinnerd mij er weer aan dat ik de kracht in mijzelf kan vinden en dat ik vanuit daar weer verder kan.

De manier waarop ik na mijn depressie voor mijzelf zorg is verbeterd en versterkt. Ik neem meer tijd voor mijzelf. Ik zoek de ruimte op buiten in de natuur. Ik schrijf op hoe ik mij voel en ben een beetje liever voor mijzelf.

Voor mij is het helpend om af en toe uit de moederrol te kunnen stappen zodat ik meer tijd en ruimte voor mijzelf heb. Als het nodig is kan praten met iemand fijn zijn. Van mijn naasten heb ik vooral begrip nodig.

Boeken en websites heb ik bewust niet gebruikt tijdens mijn depressie omdat ik niet in een voorgeschreven richting geduwd wilde worden.

Hoog sensitief en depressief.

Er zijn overeenkomsten in het gedrag van mensen die hoog sensitief zijn en mensen met een depressie. (voor het ‘schrijfgemak’ gebruik ik de afkorting hsp)

  • Het vermijden van drukke sociale activiteiten. Hsp-ers doen dit om teveel prikkels te vermijden. Mensen met een depressie hebben vaak geen energie om hier deel aan te nemen.

  • hsp-ers nemen minder deel aan activiteiten en zoeken meer hun rust op, rust om prikkels (die bij hen dieper binnenkomen) te verwerken. Rust om geen nieuwe prikkels binnen te krijgen van anderen. Mensen met een depressie hebben niet de energie om veel activiteiten te ondernemen en hebben behoeft om zich terug te trekken en (veel) te slapen. (Ze hebben geen plezier meer in het meedoen aan activiteiten).

  • hsp-ers zijn gevoeliger voor sociale afwijzing. Zij signaleren veel bij een ander en kunnen dit snel interpreteren als een afwijzing (ook non verbale communicatie van anderen; bijvoorbeeld wegkijken tijdens een gesprek) hierdoor wordt hun zelfbeeld negatief beïnvloed. Mensen met een depressie hebben een laag zelfbeeld en kunnen snel iets opvatten als kritiek of een bevestiging van hun eigen zwakte.

  • bij hsp-ers kan de prikkelverwerking gepaard gaan met veel en lang piekeren, vanwege een verhoogd denkvermogen. Mensen met een depressie kunnen ook veel malen en piekeren.
  • Er zijn onderzoeken geweest waaruit blijkt dat zowel bij hsp-ers als bij mensen met een depressie minder dopamine in de hersenen wordt aangemaakt. Dopamine bestaat uit de stofjes serotonine, endorfine en noradrenaline. Deze stofjes samen zorgen voor een gevoel van tevredenheid en geluk. Als dopamine aanmaak is verminderd hebben mensen meer last van onzekerheid, perfectionisme, angsten en een (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel.

Hoewel er overeenkomsten zijn , is hoog sensitief zijn niet hetzelfde als depressief zijn. Een depressie valt onder een mentale stoornis en wordt officieel gediagnosticeerd. Hoog sensitief zijn is een karaktereigenschap, welke niet officieel wordt gediagnosticeerd.

Hoog sensitieve mensen hebben een verhoogde kans op depressie als zij:

  • chronisch blootgesteld zijn aan teveel prikkels. Hun zenuwstelsel raakt hierdoor overbelast.
  • als zij in hun jeugd trauma’s hebben opgelopen die hun gevoel van eigenwaarde aangetast hebben.
  • als zij zich teveel omgeven met mensen met een zware en negatieve energie in de relationele sfeer. Zij kunnen deze energie teveel en langdurig overnemen.

Alle bovengenoemde risico’s kunnen leiden tot een depressie bij een hoog sensitief persoon als zij niet in staat zijn hier invloed op uit te oefenen. Dit kan bijvoorbeeld door het inschakelen van hulp, het inplannen van eigen tijd en ruimte en het (leren) buitenhouden van (negatieve) energie van anderen.

Tijdens een depressie kan je het gevoel hebben alsof je de wereld ziet door een troebel ventster.

Willeke

Het is inmiddels 20 jaar geleden, en hoewel het destijds nooit gediagnosticeerd is klopten alle symptomen met een depressie die voortkwam uit een burn out. Voor mij voelde depressief zijn alsof ik vanachter een glazen wand naar de wereld keek; ik stond erbuiten. Ik voelde niet mee en voelde zelf ook niet zoveel meer. Ik ben ook delen kwijt van wat ik in die periode heb meegemaakt. Mijn gevoelswereld was als het ware afgestompt. Ik voelde geen groot verdriet en ook geen blijdschap. Ik had tevens een enorm gebrek aan energie; een leeg lichaam wat zich van de ene naar de andere activiteit sleepte. Ik sliep heel veel, maar was nooit uitgerust.

Ik denk dat de depressie zich bij mij opgebouwd heeft, ik zakte langzaam maar zeker dieper weg. Mijn ‘trigger’ is mijn perfectionisme in combinatie met mijn faalangst geweest. Deze twee factoren waren al van kinds af aan diepgeworteld in mij.

Als ik tegenwoordig merk dat ik onrustiger en somberder wordt dan heb ik baat bij rust, relativeringsvermogen, gezelschap en waardering (dit laatste zowel van anderen als van mijzelf).

Mijn naasten konden er voor mij zijn door hun waardering uit te spreken voor wie ik ben. Het bieden van een luisterend oor ook als ik negatieve verhalen vertel. Hun begrip als ik een afspraak afzei, zodat ik niet het gevoel kreeg dat ik me beter moest voordoen of mijzelf moest verdedigen.

Ik ben na mijn depressie begrip voller geworden naar mijzelf. Ik kan nu tegen mijzelf zeggen: het mag ook wel een tandje minder, goed is goed genoeg, het hoeft niet altijd perfect. Ik heb tijdens mijn depressie niet geweten wat buiten zijn en bewegen met me doet, maar inmiddels weet ik dat ik me veel beter voel als ik buiten ben. Het geeft letterlijk lucht. Buiten zijn geeft me afleiding omdat ik mijn blik (en fotolens) richt op het mooie wat daar te vinden is.

Ik heb zelf nooit veel gelezen over depressie ( de term burn out was toen nog niet gebruikelijk) in boeken. Ik ben volledig onbekend in de wereld van zelfhulpboeken, ook al weet ik dat ze er zijn. Ik heb destijds wel twee romans gelezen van de Braziliaanse schrijver Paulo Coehlo die mij geholpen hebben: ‘de Alchemist’ en ‘Veronika besluit te sterven.’ Ik zou ze eigenlijk weer eens moeten lezen deze boeken…

! Een burn out is een verstoring in je energiebalans en een depressie is een stemmingsstoornis. Bij een depressie is het genieten helemaal weg en is niets meer leuk. Bij een burn out is de wil om leuke dingen te doen er wel, maar is de energie om het te doen er niet. Een burn out en een depressie hebben overeenkomsten, maar zijn niet hetzelfde. Het is belangrijk om een goede diagnose te krijgen omdat er verschil is in de behandeling en het herstel.

Depressie en naasten.

Voor partners en naasten van iemand met een depressie is het meest aangrijpende het feit dat zij de persoon die zij kenden zien veranderen. Initiatieven nemen af en activiteiten worden niet meer ondernomen. Hierdoor raakt een systeem totaal uit balans en is er een risico dat naasten overbelast raken omdat zij alles gaan overnemen.

De balans is weg uit het geven en nemen, de persoon met de depressie kan niet meer geven. Dit kan conflicten opleveren en door naasten gezien worden als onwil, maar iemand met een depressie kan het gewoonweg niet (meer). Jullie kijken nu door een ander filter de wereld in en hierdoor ontstaat er een verschil en een kloof. Dit roept weerstand en angst op zowel bij de naaste als bij de persoon met de depressie.

De zorg voor iemand met een depressie kan verlammend werken, en zoveel impact hebben dat naasten mee gaan lijden en zelf ook dreigen om te vallen. Naasten vragen niet vaak om hulp, zij leggen zichzelf vaak op om door te gaan. Degene met een depressie heeft het immers veel zwaarder!

Het is daarom heel belangrijk om als naaste een goede balans te vinden in afstand en nabijheid naar de persoon met de depressie. Voor naasten is het belangrijk dat zij hun eigen activiteiten blijven ondernemen en zich vasthouden aan hun eigen structuur.

Als je iemand van wie je houdt ziet afdwalen van zichzelf en van jou dan wil je het liefste alles doen om dit tegen te houden. Een herstel kan je echter niet forceren. Als naaste kan je vragen of je iets kan doen. Het vragen kan al voldoende zijn. Je lege handen zijn niet erg want ze zijn wel dichtbij iemand en nabijheid en verbinding is nog steeds een diep en menselijk verlangen van iemand met een depressie.

Als naaste is het goed om meer te leren over wat een depressie is. De huisarts kan je informeren net als de behandelaar (alleen met toestemming) van je naaste.

Ik zag hier een mensfiguur met lange benen die aan het uitrusten is, een depressie kost veel energie.

Lauren.

Het belangrijkste aspect van depressie voor mij was dat ik voor mijn gevoel geen keuze meer had of ik iets positief of negatief kon bekijken. Alles was meteen negatief en beheerste ook mijn hele leven en wereld. Niks was meer leuk. Toen ik op een gegeven moment dacht: zo hoeft het leven van mij niet meer, heb ik direct aan de bel getrokken.

Ik heb mijn hele leven al een bepaalde neerslachtigheid gehad. Ik was als kind al niet gelukkig. Dat zat in mij. Uiteindelijk heeft het ‘volwassen worden’ (op mijzelf wonen, een baan met veel verantwoordelijkheid, veel veranderingen om mij heen) in combinatie met een verkeerde relatie de echte depressie veroorzaakt.

Wat mij helpt als ik negatiever ga denken is om te praten en mij te blijven uiten en te vertellen waar ik somber van word. Dit niet altijd zo geweest want vroeger had ik de instelling: als ik er niet over praat, bestaat het ook niet. Nu dwing ik mijzelf om er wel over te praten.

Wat ik nodig heb van mijn naasten is erkenning van wat ik voel, knuffels, een arm om me heen. Mijn man helpt me door me te pushen om te praten. Hij helpt me door mij de positieve kanten te laten zien.

Ik heb door mijn depressie niet persé meer compassie voor mijzelf ontwikkeld. Ik ben altijd een vechter geweest en een doorzetter. Ik heb altijd ten diepste geweten: ik kom hier doorheen. Ik weet niet hoe, ik weet niet wanneer, maar het gaat me lukken. Ik had een geweldige achterban (ouders, vrienden, een geweldige therapeut), waarvan ik wist dat ze er altijd voor me zouden zijn. Ik bel wel milder geworden naar anderen. Ik ben minder oordelend, en kijk meer naar wat er achter het gedrag zit omdat ik weet hoe heftig het is.

Ik vind de gedichtjes van Marijke Groot heel mooi. Zij heeft ook een boekje geschreven met de titel: “Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie.” Marijke Groot is actief op instagram en twitter.

Hulp en behandeling bij een depressie.

Praten over hoe jij je echt voelt is lang niet altijd makkelijk. Het vergt moed om je kwetsbaar op te stellen. Je loopt namelijk het risico om niet gehoord of begrepen te worden. Je veilig voelen tijdens een gesprek is belangrijk, kies daarom iemand bij wie jij je veilig voelt. Praten geeft al ruimte.

Naast praten is het goed om je huisarts te informeren als je vermoedens hebt van een depressie. De huisarts is de poortwachter van de zorg en kan je doorverwijzen. Vaak wordt je doorverwezen naar de praktijkondersteuner of naar een psycholoog of psychiater. Het is belangrijk dat jij zelf kiest wat voor soort behandelaar je wilt, heb je voorkeur voor een bepaalde behandeling of voor een man of een vrouw? Geef dit aan. Betrek een goede vriend/vriendin, een ouder of een broer of zus bij het zoeken naar een goede behandelaar.

Soms is opname nodig om depressie te behandelen.

Zelf gebruik ik antidepressiva. In het verleden heb ik naast medicatie ook twee keer een behandeling gehad. De eerste keer door een psycholoog en de tweede keer een coach en een haptotherapeut. Op dit moment slik ik een onderhoudsdosering (de minimale dosering)) en ik bespreek de voortgang met mijn huisarts met wie ik een goede band heb. Ik ben nu niet onder behandeling, Dit laatste heeft te maken met een paar grote stappen die ik de laatste jaren heb gezet in zelfzorg en het aangeven van grenzen.

Ik kan niets iets aanraden noch iets afraden qua behandeling of het wel of niet gebruiken van medicatie. Het is tijdens een depressie zoeken naar wat iemand nodig heeft. Het enige advies wat ik kan geven is laat je goed informeren, als jij jezelf niet goed kan concentreren neem dan iemand mee die met je meeluistert en de informatie eventueel kan opschrijven over je (eventuele) behandeling.

Een depressie staat niet op iemand voorhoofd geschreven noch is het verpakt in gips, dit maakt het moeilijker om uit te leggen en duidelijk te maken naar mensen om je heen.

Chandrika.

Depressieve gevoelens zijn voor mij als golven in de zee. Als ik me erg depressief voel dat zijn de golven zwart en hoog. Ik droom dan vaak dezelfde droom namelijk dat ik wandel langs een duinpad wat steeds meer omhoog loopt. Als ik links naar beneden kijk zie ik mensen op het strand. Maar dan ineens slaat het weer om en komen er metershoge zwarte golven opzetten die over de duinen heen slaan. Ik moet wegrennen voor de dreigende reuzen. In zo’n periode ben ik meer angstig en oefen ik thuis meer controle uit op iedereen als manier om meer grip te krijgen op de onrust die ik voel. Ik wordt overvallen door besluiteloosheid waardoor ik in een winkel niet kan kiezen wat ik wil. Ik kom dan eigenlijk tot niets want wat ik ook meeneem het voelt niet oké. Mijn lijf voelt gespannen en ik krijg last van mijn nek en mijn schouder met name aan de linkerkant.

Ik heb in mijn jeugd (toen niet gediagnosticeerd) ook depressieve periodes gekend. Ik was in de pubertijd vaak boos en geïrriteerd, ik wist niet goed wat ik wilde. Ik voelde mij niet gekend. Ik heb zowel na de geboorte van mijn dochter als na de geboorte van mijn zoon een depressieve periodes (wel gediagnosticeerd) gekend.

De antidepressiva haalt de scherpe kantjes van mijn depressie af. Daardoor zijn de golven minder hoog en kabbelen de golven zelfs vrij lange periodes gemoedelijk om mij heen.

Schrijven hielp mij al toen ik nog kind was. Papier oordeelt niet, als ik mijn gedachtes opschrijf neem ik er letterlijk meer afstand van. Sinds een paar jaar is buiten wandelen of fietsen belangrijk geworden. Ik doe dit soms samen , maar ook graag alleen. Ik ga vaker op een vaste tijd naar bed.

Mijn naasten kunnen er voor mij zijn door mij enerzijds meer ruimte te geven. Ruimte om alleen te zijn, te wandelen, te fietsen, te struinen en te schrijven. Anderzijds heb ik in zo’n periode ook nabijheid nodig van mijn man, om dingen samen te doen, bijvoorbeeld samen boodschappen doen, samen schoonmaken of een film kijken. Ik ben dan tegelijk ook op zoek naar verbinding en hulp. Ik besef me goed dat ik zelf goed moet aangeven waar ik behoefte aan heb.

Daarnaast is het fijn als mensen echt en oprecht luisteren als ze mij iets vragen. Ik voel me dan echt gezien en gehoord. Ik ben als ik over mijn grenzen ga milder naar mijzelf. Ik zeg dan tegen mijzelf: “het is oké lieverd, morgen is er weer een dag.”

Ik beveel als je meer wilt lezen over depressie de volgende sites en boeken van harte aan:

www.mindblue.nl

http://www.nowelle.nl

www.tzitzo.nl

www.labyrintinperspectief.nl

Dwars door het donker van Nowelle Barnhoorn.

The wisdom of anxiety van Sheryl Paul.

Als een dierbare depressief is van Huub Buijssen.

Het raadsel van de liefde van Marianne Fredriksson.

Ik hoop.

Foto: Pascal van Leeuwen.

Ik hoop dat je wijzer bent geworden over wat een depressie is.

Ik hoop dat ik heb kunnen bijdragen aan het doorbreken van een taboe en het wegpoetsen van een stigma over depressie. Je bent niet zomaar depressief hiervoor is een diagnose vereist. Als je meer wil weten hierover laat je dan informeren. Er zijn veel websites met informatie (bijvoorbeeld: www.depressievereniging.nl).

Vergeet niet dat depressie een deel is van jouw en niet je hele zijn. Een mens bestaat uit veel unieke en kostbare delen.

Liefs,

Chandrika.

2 antwoorden op “Licht op depressie.”

  1. Wat een mooi en openhartig stuk! Ik herken er direct dingen in. Wat maken wij mensen toch een wonderlijke reis. ✨ Liefs Pascal

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *