aanpassing website.

Besluiten tot een verandering betekent dat er sprake is van groei en ontwikkeling.

Chandrika

Ik ga mijn eigen naam koppelen aan wat ik doe. Sensitief in zijn wordt daarom Chandrika wandelcoach.

Ik ben onverminderd enthousiast als het gaat om het coachen van mensen, het afgelopen jaar ben ik alles wat ik wilde door een trechter gaan gieten. Ik kwam tot de conclusie dat het me richten op naasten/mantelzorgers mij het meest past.

Ik heb besloten dat ik mij ga richten op de volgende twee doelgroepen.

-naasten van mensen met een psychische kwetsbaarheid.

-Mantelzorgers

Ik ga groepswandelingen aanbieden en biedt ook nog steeds individuele coaching aan.

Ik ben nog steeds sensitief in mijn coaching en in mijn zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat juist hoog sensitieve mensen mij gaan vinden.

De natuur en natuurlijke metaforen blijven de belangrijkste tools voor mij om mee te coachen!

foto: Monique ten Klooster

1 november 2021 kan je precies lezen wat de veranderingen precies zijn.

Tot gauw!

Liefs, Chandrika

Ik zie, ik zie wat jij ook niet ziet.

Er vormt zich al snel een romantisch beeld in ons hoofd als we op de hei een kudde schapen met de herder zien lopen. Het is logisch dat dit gebeurt, want wij fietsen of wandelen als het mooi weer is graag op mooie plekken in de natuur omdat we hierdoor ontspannen. Door die ontspannen bril zien we dan ook als een soort cadeautje in het landschap een kudde schapen. Dat we hiervan genieten is prima. Wat we zien vertelt alleen niet het hele verhaal over het werk wat een herder het hele jaar door doet.

Herder Margreth Roelfs met de kudde Drentse heideschapen van het Holtinger veld.

Herders zijn hardwerkende mannen en vrouwen. Het zijn natuurbeheerders met een grote affiniteit voor dieren. Ze werken het hele jaar door buiten, dus ook als wij die wandeling laten schieten vanwege kou, wind of regen.

Wat is nu beeldvorming en wat is werkelijkheid? In deze blog leg ik dit uit, en gebruik daarbij o.a. de herder als metafoor.

Dat wat je ziet, omvat nooit het hele verhaal.

Als iemand op social media een foto (post) van mij ziet op dinsdag waarbij staat dat ik die ochtend heerlijk met de hond in het bos heb gewandeld, ziet men een klein deel van mijn dag. Een nieuwe herinnering aan een fijn moment.

Iemand die mijn foto ziet kan ook denken: “goh wat een heerlijk leven heeft zij, dat ze zomaar op dinsdagochtend met haar hond kan wandelen in het bos. Ze heeft vast geen kleine kinderen meer of een veeleisende baan.” Een paar uur later sta ik bij het bed van onze zoon van 10 jaar om hem een schone luier om te doen. ‘s avonds vouw ik een was op en redigeer ik nog een blog. Ik post hier geen foto’s van en daarom blijft voor een ander het beeld van mijn wandeling met de hond ‘hangen.’

Deze foto maakte ik begin van dit jaar, tijdens een inspiratie wandeling van een collega wandelcoach..

De persoonlijke omschrijving van de kudde die ik toen zag weerspiegeld mijn eigen verlangen naar harmonie en geborgenheid. Hoog sensitieve mensen streven naar harmonie en willen zich geborgen voelen. Ze hebben om zich weer op te laden behoefte aan een veilige en rustige omgeving.

Niet alleen worden verlangens weerspiegeld bij wat we zien, er kan ook een diep ‘weten’ naar boven komen. Zo voel ik diep van binnen als ik een kudde zie dat ik onderdeel uitmaak van een grote groep gelijkgestemde zielen die met passie streeft naar rechtvaardigheid, gelijkheid en verbinding.

Iedereen kijkt door zijn of haar persoonlijke bril. De bril die je draagt is gevormd door alles wat je hebt meegemaakt in je leven en waar je voelsprieten zich op richten.

Soms ben ik nog steeds het kleine kind dat afdwaalt

Als ik een schaap zie dat achterblijft van de kudde dan zie ik mijzelf terug. Ik heb hoog sensitief als ik ben , een grote (kinderlijke) verbeeldingskracht. Als ik wandel voelt het soms alsof ik rondloop in een magisch decor. Ik kan hier zo in opgaan dat ik vergeet hoe ver ik eigenlijk wilde lopen. Hierdoor kom ik, soms, met de tong op mijn schoenen (later dan gepland) weer bij de auto aan.

Door de ogen van een herder

Francisca Schippers is assistent herder bij de kudde van ‘schapendrift’ in Ermelo. In mijn ogen is een herder meer verbonden met de natuur dan bijvoorbeeld een recreatieve wandelaar. Ik heb bij Francisca gecheckt of dit beeld klopt.

Francisca gaf de volgende reactie:

” Ik denk dat ik meer zie van wat er loopt, vliegt en kruipt omdat ik langer op één plek ben dan de gemiddelde wandelaar. Omdat wij aan één terrein gebonden zijn, kennen we dit goed waardoor je er vertrouwd mee raakt.

We staan in weer en wind, dus je leert je hiermee verhouden. Ik zie de relatie tussen wat er leeft en wat zich beweegt. We zijn allemaal afhankelijk van elkaar, plant, dier én mens. Daardoor groeit het respect denk ik. Ik ben een onderdeeltje van het grote geheel wat natuur heet.

Het gaat, denk ik, om het vermogen je te verwonderen over wat je ziet: het mooie maar ook het wrede van de natuur. Als je dat vermogen verliest, verlies je de verbinding met de natuur.”

Verwondering is op een open en vragende manier kijken naar wat je ziet

Ik zie, ik zie wat jij ook niet ziet. Wij zien nooit het hele verhaal, wij zien een moment uit iemands leven. Je verwonderen helpt om te kijken zonder oordeel.

Je kan dit oefenen tijdens je wandeling ergens (minimaal) 5 minuten stil te gaan staan en om je heen te kijken. Wat zie je? Wat ruik je? Wat voel je?

De heerlijke, zoete en verstilde modus van verwondering wordt hierdoor vanzelf geprikkeld!

Liefs,

Chandrika.

Ik heb nog een mooie aanbieding lopen t/m 18 oktober waarbij jij samen met mij kijkt naar je levenspad. Waar kom je vandaag? Waar sta je nu? Waar wil je naar toe? Het kan fijn zijn om eens te vertellen wat je wilt, welke hobbels liggen er achter je? En welke weg wil jij inslaan?

Als je hoog sensitief bent kan je lang wikken en wegen, en wil je graag het goede doen voor de ander. Hierdoor heb je soms moeite om uit te spreken wat goed is voor jou!

Neem bij vragen gerust en vrijblijvend contact me op:

info@sensitiefinzijn.nl

06-40241415.

Het schaap met de spiegel

Het is alsof ik kijk naar een levend schilderij als ik een kudde schapen met een hond en herder over de hei zie trekken. Deze karavaan is voor mij in korte tijd een geliefd tafereel geworden om te fotograferen.

De kudde die de heide bij Stroe begraast.

Door van dichtbij te zien hoe de kudde zich voortbeweegt over het land en herders te spreken ben ik geïnspireerd als mens en coach. Ik denk dat we veel kunnen leren van schapen. In deze blog komen het schaap, de kudde en de hond aan bod.

Ik hoop dat je na het lezen van deze blog met een andere bril kijkt naar een kudde schapen. Je kan namelijk als je goed kijkt een parallel trekken met je eigen leven.

Ik heb vragen opgeschreven die je kunnen helpen om je eigen behoeftes, je eigen rol en je grenzen beter in beeld te krijgen.

~~Het schaap~~

Het schaap is rustig, vreedzaam en zachtmoedig. Het is een gevoelig dier wat alert is op zijn omgeving. Het is een gewoontedier dat niet alleen kan zijn. Een schaap houdt zichzelf warm. Door het vet in zijn wol houdt hij zijn huid soepel en schoon. (klinkt goed, doe mij maar een potje). Dit vet helpt ook bij de gezing van schaafwonden.

Hoe rustig en vreedzaam verlopen jouw dagen?

Vertragen is een hele kunst, zeker als je druk bent. Het noodzakelijk om je rust te pakken. Door letterlijk langzamer te handelen en meer tijd te nemen voor een kop thee of koffie krijgt je brein meer rust. Door te vertragen wordt de dag langer omdat jij minder moe bent.

Hoe goed zorg jij voor jezelf?

Iedereen kent heftige gebeurtenissen in zijn of haar leven. Hoe ga je met deze gebeurtenissen om? Heb jij een ‘potje vet’ voor jouw wonden?

Hoe dik is jouw vacht?

Hoe kan jij bij jezelf een dikkere vacht laten groeien zodat jij meer beschermd bent voor in vloeden van buitenaf?

Als je hoog sensitief bent kun je anderen beter aanvoelen. Je kan energie die lager is dan die van jou overnemen waardoor je stemming kan veranderen. Ineens kan je moe, prikkelbaar of verdrietig worden.

~~de kudde~~

Schapen zijn sociaal en hebben elkaar nodig om zich veilig te voelen. Aan de rand van de kudde lopen de bewakers. In de kudde lopen ook verkenners zij zoeken naar nieuw voedsel. Er is een grote groep grazers, zij bewegen mee met de kudde. Het zijn vooral ooien en hun lammeren. In de kudde is een hiërarchie. Het is vaak een wijze, oudere ooi die als een matriarchaat domineert in de kudde.

Werk jij in een team? Dan is het interessant om aan de hand van de kudde te kijken naar iedere rollen.

De bewaker

Hij of zij bewaakt de processen, inventariseert bijvoorbeeld wat er op de agenda moet staan tijdens een overleg en wijst het team op het naleven van protocollen.

De verkenner

Deze collega vind het leuk om te zoeken naar nieuwe manieren van werken en haalt bijvoorbeeld graag nieuwe opdrachten binnen.

De grazer

Dit zijn doeners, zij vinden het uitvoerende werk het leukst om te doen. Ze lopen minder warm voor bijvoorbeeld het doen van administratie en het bijwonen van vergaderingen.

Het hoofd van de kudde

Dit zijn mensen die goed het overzicht hebben over hun medewerkers en dragen er zorg voor dat iedereen zich bezighoud met zijn of haar taak. Hij of zij stuurt aan vanuit zijn of haar werk en levenservaring.

Als je deze rollen ziet wat zegt dit dan over de medewerkers in je team?

De herder en hond zijn onlosmakelijk verbonden met de kudde, zij helpen de kudde op weg, beschermen hen wijzen hen de weg.

~~De herders hond~~

De hond bewaakt de grenzen en de eenheid van de kudde. Hij houdt de kudde bij elkaar. Hij geeft de grenzen aan waar de kudde wel en niet mag grazen. Hij drijft de kudde voorwaarts en kan schapen die achterblijven ophalen en terug drijven naar de kudde.

Dit is een oud Duitse hoed hond.

Ben jij de kudde weleens kwijtgeraakt?

Het aangeven van grenzen is voor iedereen een uitdaging. Als je hoog sensitief bent voel je goed aan wat een ander nodig heeft en dit doet een appel op je zorgzaamheid. Door teveel te zorgen voor een ander en te weinig voor jezelf ga je over je grens heen.

'Voor je het weet raak je vermoeid en achterop en verwijderd van de kudde'

Kan jij je eigen denkbeeldige herdershond meer voor je laten werken om je grenzen te bewaken?

Ik hoop dat het lezen van deze blog een aanzet voor je is om eens te kijken naar hoe goed jij zorgt voor jezelf, hoe de rollen verdeelt zijn op je werk en hoe goed jij de grenzen bewaakt.

De rol van de herder ben ik niet vergeten, de rol van herder komt in mijn volgende blog aan bod.

Wil jij mijn blogs liever in je mail ontvangen? Dat kan door je te abonneren op mijn blog.

Wil jij samen met mij een wandeling maken in een gebied waar een kudde schapen loopt? En wil jij één van de paralellen eens onder de loep nemen die een kudde ons laat zien?

Ik loop graag (zonder gemekker) met je mee!

Je kan me vrijblijvend mailen op info@sensitiefinzijn.nl of bellen op 0640241415

liefs,

Chandrika.

Een nieuw begin

Het keerpunt

"Ik heb veel gezien, en gehoord, veel gevoeld. Onmacht, woede, verdriet, verlies.
Een zwevend deel op deze aarde, dat ben ik.
Niet gemaakt om te landen, te hechten en uit te groeien tot een volwaardig geheel.
Blijf ik dwalen in onzichtbaar zijn?
Ik koos de stap naar het volle licht, daardoor kreeg ik een gezicht.
In de schaduw kleeft nog een deeltje van mij, het grootste deel is licht en vrij.
Zweven doe ik alleen nog van geluk".


vier jaar geleden werd ik gedreven door een onrustig en wanhopig gevoel. Ik verlangde naar een nieuw begin. Ik wilde zo graag bevestiging krijgen over mijzelf, over wie ik was en of het wel ‘goed’ deed. Ik stelde mij hierin heel afhankelijk op en zocht die bevestiging bij anderen. Ik realiseerde me dat ik het antwoord hierop niet langer bij anderen moest zoeken.

Ik nam contact op met een wandelcoach, omdat ik niet tegenover iemand wilde zitten die mij een vragenlijst zou toeschuiven en waarmee ik vaak oogcontact moest maken. Ik wilde tijdens mijn eerste wandeling mijn wandelcoach zoveel vertellen dat ik regelmatig naar adem hapte en struikelde over mijn woorden. Tijdens de wandelingen met haar kwam ik tot het inzicht dat ik mijzelf erkenning kon geven. Mijn zelfbeeld werd door anderen bepaald. In de natuur en de ruimte daar kon ik onder haar integere begeleiding van binnenuit mijn zelfbeeld gaan versterken.

We hebben geen invloed op waar onze wieg staat

Veulen, achterste wold Peize.

Mijn wieg stond in India. Vanuit een klein plaatsje in het westen van India ben ik toen ik twee weken was naar een kindertehuis in het oosten van India gebracht. Toen ik bijna twee jaar was werd ik met de ‘adoptie pakketdienst van wereldkinderen’ naar Nederland gevlogen.

Dit had tot gevolg dat ik mij al jong en heel snel leerde aanpassen. Dit werd nog eens versterkt door grote veranderingen aan het begin van mijn leven in Nederland. Het aanpassingsvermogen had ik zo strak om mijzelf heen gewikkeld dat ik het ging dragen als een onzichtbaar korset.

Op weg naar volwassenheid

Ik wilde overal aan meedoen, legde de lat ongelofelijk hoog en ging zo over mijn grenzen heen dat ik continue stress en adrenaline in mijn lijf had. Zo werkte ik op meerdere locaties in de zorg en zong ik bij twee koren. Er kwamen in die tijd ook een paar hele lieve en mooie mensen op mijn pad. Mensen die mij bijstonden en liefdevol ontvingen. Achteraf gezien had ik dit nodig, want ‘het korset’ begon steeds meer te knellen.

Middenin het leven

Nabijheid, 2 schapen in Wilp vlakbij de IJssel

Ik was niet gewend om iemand dichtbij me te laten komen. En dat is nog steeds een uitdaging. Gelukkig hield Gerjo voet bij stuk, hij keek door ‘het korset’ heen. Samen kregen we twee bijzondere, gevoelige en gewoonweg fantastische kinderen. Ik noem ons vieren weleens quasi verontwaardigd ‘een zooitje ongeregeld’. We leren elkaar liefhebben, loslaten en vasthouden.

Het leven begint pas als je veertig bent

Mijn wandelcoach heeft me geleerd om in kleine stapjes eigen keuzes te maken. Zo ben ik begonnen om mijzelf stukje voor stukje te bevrijden van het korset. Hierdoor kom ik telkens weer dichterbij mijzelf. Het negeren van gevoelens is verleidelijk omdat het eng is om ze toe te laten. Ik heb ervaren dat zowel positieve als negatieve gevoelens gezien en gehoord willen worden. Ze horen bij mij. Net als het ‘zwarte schaap’ ook bij de kudde hoort.

Wat is jouw moment om opnieuw te beginnen?

Nu ik zelf voel dat ik zelf goed ben zoals ik ben en hoe bevrijdend dit is, wil ik anderen dit ook laten ervaren. Ik ben ervan overtuigd dat je nooit te jong of te oud bent om opnieuw te beginnen en je te bevrijden van jouw korset.

Heb jij behoefte om je verhaal eens te vertellen? Draag jij ook een onzichtbaar korset? Heb jij na het lezen van deze blog zin om samen op pad te gaan?

Neem dan gerust contact met mij op, ik wandel graag een stukje met je mee!

Foto gemaakt door Monique ten Klooster in de Levenstuinen van groot Hontschoten in Teuge

Liefs,

Chandrika

ps: voor contact zie de pagina ‘contact & coaching’

Ik heb t/m 20 juli een hele mooie aanbieding!

Zware wolken.

Radio Kootwijk

Ik voel vlagen van grote vermoeidheid door mijn lijf heen jagen. Wat zich binnen in mij afspeelt zie ik buiten als ik naar de lucht kijk. Grote volle wolken worden opgejaagd door de wind, er komen steeds weer nieuwe wolken aan.

~heavy clouds, but no rain~

Ik teer op een reserve energie, waardoor ik wel dingen doe, maar niet echt aanwezig ben. Doorgaan is veiliger, want als ik stop wil ik misschien niet meer opstaan. Rust en ontspanning lijken een twee koppig monster dat me wil verslinden. Ik wil alert zijn, controle houden.

Mijn vermoeidheid zoekt zoals altijd een weg naar binnen, daar vormt het een bal van somberheid.

Na een dag met slecht weer, een blaffende hond, gestreste man en mopperende kinderen was was daar de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. En hoe!!

Mandefjild, Bakkeveen, friesland

De avond van het Eurovisie songefestival breek ik. Ik huil met gierende en piepende uithalen. Mijn man zit naast me en streelt mijn hand. Af en toe zegt hij; “doorademen Chan.” Zelden geef ik me zo uitbundig over aan verdriet, ik houd het liever binnen.

~mijn dochter noemt het ‘a mental breakdown’~

Hortend en stotend vertel ik aan mijn man hoe ik me voel. Het voelt alsof ik een rol moet spelen in een film die ik helemaal niet kan spelen. Het script (leven) overspoeld me, iedere dag incasseer ik duizenden prikkels en wordt er aan alle kanten iets van me gevraagd en verwacht.

Aan het eind van de dag voel ik me een bedelaar als het gaat om restjes tijd voor mijzelf. Ik roep dat iemand anders mijn rol wel mag innemen, iemand die hem wel met glans kan vervullen.

Na deze uitbarsting vol tranen, snot en een ongecontroleerde ademhaling voel ik dat die zware donkere bal minder zwaar is. Ik voel me leeg, wiebelig en moe.

~In de ervaring ligt het echte voelen~

Mandefjild, Bakkeveen, Friesland.

Net als dat je het moederschap pas echt voelt als je een kind hebt om voor te zorgen, weet je ook pas hoe het voelt als je, je emmer niet op tijd leegt.

Het voelt na deze ontlading alsof er een stukje muur is weggeslagen en er een nieuwe gebied bereikt is waar ik nog meer inzichten krijg over gevoelen, emoties en hoe hiermee om te gaan.

Ik realiseer me dat ik niet in een andere film kan gaan spelen. In dit script staan niet alle gebeurtenissen die plaatsvinden in mijn leven, maar wel al mijn levenslessen.

(zucht ;))

Ik heb behoefte aan: rust, stilte, een schommelstoel, warmte, zonlicht en dat alles wil ik in een veld vol zonnebloemen. Het is leuk zo’n behoefte maar als ik naar buiten kijk wordt dat nu nog niets.

~Back to life, back to reality~

Mandefjild, Bakkeveen, Friesland.

Tweede pinksterdag ik heb ik twee uurtjes voor mijzelf gereserveerd. Ik heb gelezen en geschreven en kon heerlijk even vertrekken in mijn eigen bubbel. Die middag kon ik hierdoor weer makkelijker de zorg voor de kinderen en de hond weer oppakken samen met mijn man.

Na het avondeten ga ik als het kan (2 a 3 keer per week) even 30 a 45 minuten liggen met een boekje of een muziekje. De uitdaging voor mij is om dan ook echt al het andere te laten liggen. Hoe meer overprikkeld ik ben hoe harder ik grip wil houden op wat er om mij heen gebeurt. Mijn hang naar controle sleurt mijn lichaam soms mee als een klein kind dat te ver moet lopen op te korte beentjes.

Pad naar het beekbergerwoud

Gistermiddag was ik met mijn zoon bij een vlonder in een natuurgebied vlakbij ons huis. Door alle regen van de afgelopen weken was het meertje waar de vlonder overheen lag goed gevuld. Ik voelde tranen omhoog komen. Ik voelde hoop, hoop dat mijn eigen interne bron ook weer vol zou gaan lopen. Volgens mij staat dit in het filmscript.

Liefs Chandrika.

Meertje en vlonder aan het begin van het Beekbergerwoud, een van mijn favoriete plekjes dichtbij huis.

Tip: zet je stopwatch (horloge of telefoon) op 7 minuten en schrijf van je af wat er in je gebeurt. Het hoeft niet in volzinnen of perfect qua spelling. Geef woorden aan je gevoelens. N a die tijd kan je uiteraard je schrijftijd verlengen met nog een keer 7 minuten (zo vaak als je wilt) als jij het maar kwijt bent.

Koninklijk bezoek.

Deze majestueuze sprookjesachtige boom staat in het Deelerwoud*. De sneeuw stond hem prachtig

Ik loop niet meer in het bos wat ik ken, met zijn bruine aarde, groene mos, composterend blad en zijn kale takken. Het bos is sinds een paar dagen veranderd in een wit woud. Het voelt alsof ik een decor ben binnengestapt.

De bomen zijn reuzen met witte mollige en zachte ledematen. Af en toe hoor ik een “Plomp, krak, plomp’ geluid. Ergens in het woud bezwijkt er(bijna) een tak onder het gewicht van de sneeuw.

Ik moet mijn korte benen hoog optillen om door het dikke pak heen te lopen. Ik loop langs en door tientallen dierensporen. De witte ondergrond legt een routekaart bloot, die anders deels verborgen zou zijn gebleven.

Alle geluiden worden geabsorbeerd en klinken ver weg of binnensmonds. Het licht van bovenaf wordt weerkaatst door het wit van de sneeuw. Hierdoor wandel ik in het licht.

De verstilling heeft een kalmerende werking op mijn zintuigen.

Langs kanaal zuid in Apeldoorn.

De winter blues.

Het waterige zonnetje en het snel invallen van het donker is in de late herfst beter te verteren dan in januari. In november steken we de haard en de kaarsjes aan en kijken we uit naar de feestdagen en alle magie die deze dagen met zich meebrengen. En dan is het januari en dan… valt alles stil.

Ons kleine landje heeft te maken met een wisselvallig klimaat en hierdoor weten we niet eens zeker óf koning winter wel komt.

Het waterige zonnetje in januari dat gepaard gaat met water kou is er één die ik wel weg kan kijken. Ik snak naar meer licht en zon. Ik kan de krokussen wel uit de grond trekken omdat ik wil dat het voorjaar wordt. Mijn vertrouwen in moeder natuur is op een dieptepunt beland, Het onverwachtse bezoek van koning winter in al zijn glorie met sneeuw en strenge vorst kwam op een goed moment. Het was voor mij een welkome onderbreking in een grauwe periode.

Bij landgoed de Poll * in Wilp zijn er duizenden krokussen gepland langs deze oprijlaan. Dit beloofd wat als ze open gaan.

Wat je niet ziet.

Wat wij niet zien is dat er tientallen zaadjes onder de grond hard aan het werk zijn. Ze worden verzorgd door de aarde met al zijn mineralen en voedingsstoffen en vertoeven nog heerlijk daar onder de grond. Hun groei en bloeitijd komt nog.

Ik besloot om tegenover wat niet werkt voor mijzelf een persoonlijk gezegde in het leven te roepen over wat wel werkt als ik te ongeduldig wordt.

Niet:

Het gras groeit niet sneller door eraan te trekken

Wel:

Ik vertrouw erop dat de aarde goed zorgt voor al haar zaden zodat ze, als de tijd rijp is, tot bloei kunnen komen.

Nieuwe sporen.

Vorige week had ik moeite om niet meteen met mijn camera het bos in te rennen. Ik heb mijn geduld (met veel moeite) bewaard tot het kon. (mijn zoon weer naar school was, en de auto was uitgegraven) Ik heb foto’s gemaakt in bekende gebieden, maar heb ook samen met mijn man gewandeld in een (voor ons) nieuw natuurgebied. Zuid Kennemerland is een nationaal park dat ligt in de omgeving van Zandvoort en Bloemendaal.

Dit hertje konden we goed bewonderen in de duinen in Zuid Kennemerland *

Ik voelde mij daar een klein stipje in een enorm weids gebied. Ik voelde daar op die plek met alle elementen als de zon, vrieskou, sneeuw en wind een diepe eerbied voor de natuur. Het kleine meisje in mij sprong en huppelde van vreugde en voelde zich een ‘grote’ ontdekkingsreiziger op avontuur.

Gerjo keek door de verrekijker uit over het kraanvlak of hij Wisenten (Europese Bizons) zag.

Ik kon tijdens mijn wandeling nieuwe waardevolle en positieve sporen aanleggen. Met sporen bedoel ik herinneringen die je kan oproepen in tijden dat je (gewild of ongewild) in de wacht staat. Je kan deze sporen verstevigen door ze te delen met iemand, ze vast te leggen met de camera, erover te schrijven of te tekenen.

Zelfs uit ‘dat’ waterig zonnetje kunnen nieuwe sporen ontstaan. Niets is goed of fout. Jouw binnenste wordt vaak door de natuur weerspiegeld. De ene keer zie je beeldschone mystiek die er ontstaat door een zon die niet helder is. Terwijl je de andere keer alleen het grijs van de bewolking ziet die flinterdun voor de zon hangt.

Het afscheid van koning winter was lastig, want ik moet weer omschakelen. Ondanks het gemis aan de witte wereld is er nu vooral een onmiskenbaar verlangen naar lente. En koning winter…die heeft ondanks zijn korte bezoek (gelukkig) zijn sporen nagelaten.

Liefs Chandrika.

Onder een paar foto’s in deze blog staat een sterretje, hieronder staan de links die horen bij de natuurgebieden die horen bij die foto’s.

http://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/deelerwoud

http://www.voorstwandelt.nl (op deze site staat een wandelroute die gaat over het landgoed)

http://www.np-zuidkennemerland.nl

De wens put

Eind december en begin januari zijn we niet alleen bezig met lekker eten maar ook met terugblikken en vooruitkijken. We kijken terug op het jaar wat bijna achter ons ligt en in ons hoofd poppen weer nieuwe wensen en doelen op voor het komend jaar.

Samen met mijn man en kinderen ben ik 1 januari naar een waterput gereden in het bos in een nabijgelegen dorp. Wij hadden thuis op briefjes onze wensen geschreven voor dit jaar. Deze briefjes hebben we aan de waterput gegeven, die wij voor de gelegenheid hadden omgetoverd tot wens put. Een mooi begin van een nieuwe gezinstraditie.

De waterput bij het Bos in Vaassen aan de Elspeterweg links tegenover het boswachtershuis.

De lat te hoog leggen

Zeker aan het begin van het nieuwe jaar zijn we geneigd de lat te hoog te leggen en heel streng te zijn voor onszelf. Dit werkt niet voor ons, maar tegen ons. Vaak zijn we niet alleen streng maar ook erg perfectionistisch. Bovendien hebben we vaak haast in het bereiken van onze doelen en weinig geduld met onszelf. Uiteindelijk houden we een gevoel van falen over aan onze veel te hoge verwachtingen. Om je te helpen om de lat minder hoog te leggen, beschrijf ik het verschil tussen wensen (& dromen), behoeftes, intenties en acties.

Wensen en dromen

Een wens (of droom) gaat over iets wat we graag willen, maar waar we zonder kunnen. Het kan iets zijn voor ‘later’ of ‘ooit’.

Zo zou ik graag met ons gezin naar Canada willen, de natuur lijkt ons er prachtig en we willen daar graag foto’s maken. We hebben hier echter geen haast mee en willen er rustig naar toe sparen.

In de natuur coaching wordt zo’n wens voor ooit ook wel een slaapzaadje genoemd. Het zaadje ligt diep onder de grond heerlijk te slapen en het kan daar nog prima even bewaard blijven. Het zaadje hoeft nog niet wakker te worden en te gaan bloeien.

Behoeftes

Een behoefte is iets sterks essentieels, iets waar we echt niet zonder kunnen. Behoeftes zijn fundamenteler dan wensen.

Basisbehoeften van ieder mens zijn:

  1. Lichamelijke behoeften
  2. Veiligheid en zekerheid
  3. Sociaal contact
  4. Waardering en erkenning
  5. Zelfontplooiing

Het zijn randvoorwaarden om te kunnen leven.

Intenties

Een intentie is een bewuste en positieve gedachte. Het is een gedachte zonder ‘maren’. Het komt uit je hart en niet uit je verstand.

Mijn intentie is: ‘Ik maak iedere dag verbinding met moeder aarde, zij voedt en inspireert mij.’

Actie

Als je intenties omzet in kleine (!) concrete doelen dan vormt zich een actie.

Mijn (verkorte) intentie: Ik maak iedere dag verbinding met de natuur.

Actie 1: ik eet (zoveel mogelijk), biologisch en vers.

Actie 2: ik maak minimaal twee keer per week een wandeling in het bos.

Bospad tussen Hoenderloo en Hoog Buurlo.

Kernwaarden & kernwoorden

Dit zijn krachtige en positieve woorden die je inzet als waarden in je leven. Waarden die je wilt meedragen en uit wil dragen. Deze waarden zet je om in enkele woorden. Deze waarden komen vaak al voor in je intenties en je acties. Ik raad je aan om er minimaal twee en maximaal vier te kiezen zodat het overzichtelijk blijft en daardoor krachtiger is. Je kan een kernwoord voor jezelf (kort) toelichten.

Mijn kernwaarden voor dit jaar zijn:

Natuur; ik voel me sterk verbonden met de natuur, zij spiegelt mij en voedt mij.

Rust; ik heb voldoende rust nodig als voorwaarde om te genieten.

Vriendschap; ik koester de vriendschappen die ik heb in mijn leven.

Kernwaarden bieden een positief houvast in je leven, ze zullen je ankers zijn als je tegenslagen ervaart. Deze waarden zijn, als ze uit je hart komen geen last om mee te dragen.

Samen met je intenties en acties vormen je kernwoorden een mooi draagvlak voor wie je bent en waar je naar toe wilt.

Kleine stapjes

Ben jij ook weleens zo trots als een pauw op de stappen die jij zet?

Ik kan het belang van kleine stapjes niet genoeg benadrukken. Met kleine stapjes vergroot je namelijk je succes. Succes hebben zit hem niet in hoeveel geld je verdient en hoeveel carrière sprongen je op je CV hebt staan. Succes zit van binnen. Succesvol zijn betekent een leven met momenten van verwondering, schoonheid en bewustwording.

Kleine stapjes leiden tot meer succes en nog meer momenten om het leven te vieren!

Het vieren van je stappen hoeft niet groots of duur te zijn. Het gaat er om dat je bewust stilstaat bij hoe krachtig jij je leven leidt en inricht!

Liefs,

Chandrika.

PS: Deze maand doe ik een stapje terug. De scholen zijn dicht en ik heb een stuk minder tijd om te schrijven als de kinderen thuis zijn. Ik wil me bezinnen over hoe frequent ik blogs en artikelen wil plaatsen en hoe ik ze efficiënt kan delen. Er komt deze maand een nieuwe te gekke winactie. Ik streef ernaar om eind januari een artikel te plaatsen op mijn website over dips & depressie. In dit artikel wil ik verduidelijken wat de oorzaken, overeenkomsten en de verschillen zijn.

Ik ben ook bezig met het inrichten van een online boekenkast op mijn website vol met leestips. Genoeg plannen, waar ik super enthousiast mee aan de slag ga.

Wil jij je abonneren op mijn blogs? Dat kan!! Als je één van mijn blogs opent dan zie je onderaan de mogelijkheid om je in te schrijven hiervoor. Gebruik je hiervoor de laptop of computer dan staat het rechts van mijn blog.

Wie ben je

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel.
Wie ben je?
Waar ga je heen

Ben jij de mens die maar niet op durft te staan
Bang voor de waarheid, sluimert in waan
Verscholen je vuur ergens diep in je jeugd
Verholen de liefde
achter de deugd
Wie ben je

Ben jij de mens altijd goed gehumeurd
Altijd vitaal, 
niet langer getreurd
Is dit dan werk'lijk je ware gezicht
Of hou je krampachtig de waterkraan dicht
Wie ben je

Ben jij de mens die niet de minste kan zijn
Gewoon bang voor gezag,
mij krijg je niet klein
Wie ziet er jouw wanhoop, 
wie eindigt jouw spel
Wie heeft er jou lief,
wie kent er jou wel

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel
Wie ben je?
Waar ga je heen

Ben jij de mens die zich nooit helemaal geeft
Die altijd en eeuwig een achterdeur heeft
Drukke gebaren en
snedige taal
Wanneer komt er een keer een eind
aan 't verhaal
Wie ben je

Droeg jij in je leven 
het lijden zo goed
Ieder bewondert nog altijd je moed
Wie draagt je een keer
van je eenzame troon
Wie spreekt jou 'ns tegen
Wie doet dat gewoon
Wie ben je

Ben jij de mens 
die maar niet groot durft te zijn
Die zich steeds vereenzelvigt 
met schuld en met pijn
Bang voor je kracht 
die je zelf al kent
En dat men je afwijst
om die, die je bent

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel
Wie ben je?
Waar ga je heen
Een lied van Lenny Kuhr met een indringende tekst over de zoektocht die ze heeft afgelegd naar zichzelf. Ze heeft dit geschreven na een moeilijke periode in haar leven waarin ze haar stem letterlijk kwijt was. In de eenzaamheid van niet meer kunnen zingen en performen heeft zij zichzelf weer teruggevonden. Lenny Kuhr omschrijft het als de vraag: wie ben je, als je niet meer bent die je dacht te zijn?

Sinds ik de weg ben ingeslagen om dichter bij mijzelf te blijven, komen er zulke bijzondere dingen op mijn pad. Kleine wondertjes die mij weer helpen bij mijn proces en/of die ik kan delen op deze site om jou te inspireren! Dit lied was zo’n wonder! Toen ik het voor het eerst hoorde voelde het even alsof alle andere luisteraars om me heen verdwenen en het speciaal voor mij werd gezongen. Ik kreeg er kippenvel van! Ken je dit gevoel?

Het is een moment waarop de wereld en je brein even stoppen met draaien. In die seconden staat je hart wagenwijd open en mogen de woorden (of klanken) naar binnen stromen. Je begrijpt denk ik wel dat deze tekst mij niet meer loslaat.

Ik heb de tekst van het lied in de contact groep van Labyrint in Perspectief gedeeld. In de tekst wordt weergegeven hoeveel lagen een mens kan hebben om zich te pantseren. Maar wie ben je nu werkelijk en durf je wel te kijken onder (al) die lagen?

Welk lied of welke woorden uit een bepaald lied hebben jouw ooit diep geraakt, en doet dit nog steeds? Welke herinneringen of juist toekomstdromen kleven hieraan vast?

Luistertip: misschien staat jou lied wel in de top 2000 dit jaar (NPO radio 2).

Voor alle zoekers en bezoekers van mijn website.

Liefs,

Chandrika.

Dwarreltijd.

”Mama, mahaaam ik verveel me!! Weet jij wat ik kan doen?

“Je kan gaan tekenen, je hebt nog bijna niets getekend in je nieuwe tekenboek.”

“Neeeheee geen zin in!”

“Eeh je kan je vriendinnetje bellen en vragen of ze wil komen?”

“Ze heeft al iemand”(boos gezicht).

“Oh, heb je nog een leuk boek dan?”

“Duh, die heb ik allemaal uit.”

“Nou eh dan weet ik het ook niet hoor, bedenk zelf maar iets!”

Ben je vader of moeder? Dan herken je vast bovenstaande dialoog wel met je kind(eren). Het gezegde ‘niet ingevulde tijd is kliertijd’ past hier naadloos bij. Je vervelen en je daardoor vervelend voelen vergelijk ik met een fikse plensbui. Deze buien hebben een piek en daarna wordt het rustiger en dwarrelen er tussen de laatste regendruppels weer frisse nieuwe ideeën door. We zijn geneigd om de ‘verveelpiek’ niet toe te laten, maar zo snel mogelijk op te lossen.

Geven we onze kinderen de tijd om zelf iets te bedenken dan zijn ze meer gemotiveerd om aan de slag te gaan met hun zelfverzonnen activiteit.

Verveling is een onbegrepen oproep van je brein om uit te rusten zodat het kan resetten.

De bekende beren.

Wij kunnen naar (onze) kinderen toe een voorbeeld zijn in het toelaten van niet ingevulde tijd.

Er zijn periodes dat je zo druk bent dat je niet meer kan landen in het nu. Ik herken dit heel goed en kon eerder heel vaak mijn schoenen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aanhouden. Ik was zo druk dat ik letterlijk niet uit die modus kon stappen. Een vriendin van me betrapte zichzelf er een keer op dat ze uit haar werk aardappels ging schillen met haar jas nog aan.

Je brein en je lichaam gaan wennen aan het ‘druk’ zijn. Zij maken steeds meer stofjes aan waardoor je bezig kan blijven. Zo lijkt het net alsof je nog wel ‘even’ door kan gaan. Schijn bedriegt want langzaam komt er steeds meer onrust en gejaagdheid over je heen. Je gaat slechter slapen en je raakt vermoeider. Hierdoor wordt je beperkter en angstiger in je denken en doen. Je gaat meer beren op de weg zien. Alles wordt zwaarder en uitputting ligt op de loer.

Stilstaan en zitten geeft, als je dit niet regelmatig doet, in eerste instantie alleen maar onrust. Om dit niet te hoeven voelen is het makkelijk geworden om je telefoon te pakken en je zintuigen wakker te houden met (zinloos) scrollen.

Warme thee.

Er zijn vaak innerlijke overtuigingen die in ons binnenste protesteren als we te weinig doen of niet hard genoeg (denken te) werken. Het is een hardnekkig misverstand dat zitten en mijmeren alleen is weggelegd voor ‘pensionado’s’ of ‘ouderen’.

Ik was halverwege de twintig toen ik voor mijn werk regelmatig op bezoek ging bij een moeder van cliënt. Ze wilde graag op de hoogte blijven van het wel en wee van haar zoon, en wij konden informeren hoe het met haar ging. Ook wilden we weten of ze nog voor haar zoon kon zorgen als hij het weekend thuis was. Haar zoon praatte wel, maar moeizaam dus wij waren als begeleiders ook ‘vertalers.’

Zij zat het liefst in een tuinstoel bedekt met dekens en kussens in de keuken bij het raam. In de keuken stond een radiootje die haar deed mijmeren, luisteren en glimlachen. Ik vond dat deze lieve dame een hele fijne en knusse plek had gecreëerd voor haarzelf. Ik verlangde toen al naar zo’n plekje vol knusheid, kneuterigheid en geborgenheid. Ik gaf daar niet aan toe hoor, no way! Ik was jong en moest vooral doorgaan van mijzelf.

Ken je die stem die als je even ‘niets’ doet en voor je uit staart roept “ga eens wat nuttigs doen!” Je (groot) ouders en hun ouders komen vaak uit grote gezinnen waar het hard werken was in huis of op de boerderij. Het was ook noodzaak om alle monden te kunnen voeden. Toch zijn daar vroeger momenten geweest waarin ze even zaten of genoten van de natuur. Ze zijn alleen minder (positief) zichtbaar op de voorgrond geweest.

De keuze is aan jou!

Van mij mag je ongeacht je leeftijd of wat ‘men’ er ook van vindt toegeven aan dat warme kopje thee of die lekkere stoel. Vroeger verwachtte ik nog weleens dat die stoel spontaan zou verschijnen en de thee zichzelf warm hield ;). Maar dat gebeurt niet, ik zorg daar zelf voor.

Je lichaam en al je zintuigen hebben het nodig om te herstellen van alle prikkels en weer op te laden.

Het is de bedoeling dat je er bewust van geniet en dat je tijd gaat doorbrengen in die balans!

Als sensitief mens weet ik dat ik die rustmomenten erg hard nodig heb omdat alles dieper binnenkomt. Tijd om even niets te moeten, lekker te mijmeren en dwarrelen verhoogd de kwaliteit van mijn leven. Geef jezelf de tijd om te oefenen en te wennen dat je mag bijkomen. Het begint allemaal met keuzes maken en jezelf toestemming geven hiervoor. Begin met kleine momenten, waarin jouw gedachten niets moeten en heerlijk kunnen rond dwarrelen.

Foto: Andy van der Steen.

Leuk woord hé dwarrelen, sla je hem op in je systeem?

Liefs,

Chandrika.

De oproep van de herfst

Ik geniet van de frisse wind die mijn wangen streelt. Ik houd van het knapperende geluid van beukennootjes die worden fijngemalen onder mijn fietsbanden. Over de uitgebloeide heide zie ik tientallen spinnenwebben liggen die versierd zijn met dauwdruppels. Ze schitteren mij als diamantjes tegemoet. Het duurt nu niet lang meer of al het blad heeft de bomen verlaten.

Verschillen

De herfst is nu volop aanwezig. In september als ‘de overgang’ van zomer naar herfst begint trekken beide seizoenen. De zomer is als een geweldige vakantievriend die weer naar huis gaat maar van wie je nog geen afscheid wilt nemen. Tegelijk weet ik ook dat ik ga genieten van het kleurenpalet wat de herfst met zich mee gaat brengen. Ik voel de verandering van het seizoen sterk in mijn lijf.

Er dringt zich een verdrietig gevoel aan mij op. Ik heb hier jaren geen aandacht voor gehad. Ik hield het bij oppervlakkige klaagzangen over het typische wisselvallige Nederlandse weer. Mijn fiets was net als de natuur iets wat ik voor lief nam. Dat is veranderd toen ik veranderde. Ik ben enorm gaan houden van het fietsen door de bossen op de Veluwe. De natuur roept me sindsdien op om naar buiten te blijven gaan en haar bewust te voelen.

Het zijn niet alleen de overgangen tussen de seizoenen die ik nu voel. Het zijn ook de overgangen binnen het seizoen. In november dient de eerste waterkou zich aan en helpen felle windstoten en zware dikke regen druppels de bomen om hun blad los te laten. De bladeren hebben nu nog hun eigen kleuren maar gaan langzaam op in een donkerbruine massa die langzaam verschrompelt en composteert.

Overgave

De herfst legt onverbiddelijk zijn eigen filters over de wereld heen. Alles wordt ook steeds een tintje grauwer en donkerder. Ik heb geen invloed op het aantrekken van de wind of het dalen van de temperatuur. Het voelt alsof over mijn gemoed hetzelfde filter komt te liggen. De somberheid is een sobere gast die ieder jaar rond deze tijd weer voor mijn deur staat. Hij overvalt me niet meer en ik sla de deur ook niet meer dicht voor zijn neus. Ik laat hem binnen want hij wil gezien worden. Ik maak er zelfs ruimte en tijd vrij voor.

Als donkere wolken zich binnen in mij samen pakken, wikkel ik mijzelf (als een baby die ingebakerd wordt) in een deken op de bank. Ik drink thee met verse gember en honing, ik overdenk, (huil,) ik schrijf en lees. Het hoort bij wie ik ben als het herfst wordt.

Ik geef me (steeds meer) over aan waar ik onderdeel van ben.”

Het verzamelen

Waar ik wel invloed op heb werd duidelijk toen ik gisteren op het fietspad een eekhoorn tegenkwam. Hij was ijverig eikels aan het rapen voor zijn wintervoorraad. Ik stelde mijzelf de vraag wat heb ik (behalve een goede outdoor jas) nodig om de dagen door te komen met minder zonlicht en meer wind en regen? Wat kan ik verzamelen voor mijn herfst? Ik had net als de eekhoorn plezier in het verzamelen van mijn spullen.

Foto: Willeke Buitenhuis

Mijn denkbeeldige herfst kratje is inmiddels gevuld met kaarsen, een warme deken, appels, mijn camera, een notitieboek, een leesboek en outdoor laarzen. Het zijn voorwerpen die mijn zintuigen en creativiteit prikkelen en mij motiveren om in beweging te blijven. Want ik weet dat ik de natuur het hele jaar nodig heb om mijn hoofd leeg te maken en mijn gezondheid op peil te houden.

Heb jij net als de eekhoorn al spullen verzameld? Zo ja welke?

Liefs Chandrika.