Er vormt zich al snel een romantisch beeld in ons hoofd als we op de hei een kudde schapen met de herder zien lopen. Het is logisch dat dit gebeurt, want wij fietsen of wandelen als het mooi weer is graag op mooie plekken in de natuur omdat we hierdoor ontspannen. Door die ontspannen bril zien we dan ook als een soort cadeautje in het landschap een kudde schapen. Dat we hiervan genieten is prima. Wat we zien vertelt alleen niet het hele verhaal over het werk wat een herder het hele jaar door doet.

Herder Margreth Roelfs met de kudde Drentse heideschapen van het Holtinger veld.

Herders zijn hardwerkende mannen en vrouwen. Het zijn natuurbeheerders met een grote affiniteit voor dieren. Ze werken het hele jaar door buiten, dus ook als wij die wandeling laten schieten vanwege kou, wind of regen.

Wat is nu beeldvorming en wat is werkelijkheid? In deze blog leg ik dit uit, en gebruik daarbij o.a. de herder als metafoor.

Dat wat je ziet, omvat nooit het hele verhaal.

Als iemand op social media een foto (post) van mij ziet op dinsdag waarbij staat dat ik die ochtend heerlijk met de hond in het bos heb gewandeld, ziet men een klein deel van mijn dag. Een nieuwe herinnering aan een fijn moment.

Iemand die mijn foto ziet kan ook denken: “goh wat een heerlijk leven heeft zij, dat ze zomaar op dinsdagochtend met haar hond kan wandelen in het bos. Ze heeft vast geen kleine kinderen meer of een veeleisende baan.” Een paar uur later sta ik bij het bed van onze zoon van 10 jaar om hem een schone luier om te doen. ‘s avonds vouw ik een was op en redigeer ik nog een blog. Ik post hier geen foto’s van en daarom blijft voor een ander het beeld van mijn wandeling met de hond ‘hangen.’

Deze foto maakte ik begin van dit jaar, tijdens een inspiratie wandeling van een collega wandelcoach..

De persoonlijke omschrijving van de kudde die ik toen zag weerspiegeld mijn eigen verlangen naar harmonie en geborgenheid. Hoog sensitieve mensen streven naar harmonie en willen zich geborgen voelen. Ze hebben om zich weer op te laden behoefte aan een veilige en rustige omgeving.

Niet alleen worden verlangens weerspiegeld bij wat we zien, er kan ook een diep ‘weten’ naar boven komen. Zo voel ik diep van binnen als ik een kudde zie dat ik onderdeel uitmaak van een grote groep gelijkgestemde zielen die met passie streeft naar rechtvaardigheid, gelijkheid en verbinding.

Iedereen kijkt door zijn of haar persoonlijke bril. De bril die je draagt is gevormd door alles wat je hebt meegemaakt in je leven en waar je voelsprieten zich op richten.

Soms ben ik nog steeds het kleine kind dat afdwaalt

Als ik een schaap zie dat achterblijft van de kudde dan zie ik mijzelf terug. Ik heb hoog sensitief als ik ben , een grote (kinderlijke) verbeeldingskracht. Als ik wandel voelt het soms alsof ik rondloop in een magisch decor. Ik kan hier zo in opgaan dat ik vergeet hoe ver ik eigenlijk wilde lopen. Hierdoor kom ik, soms, met de tong op mijn schoenen (later dan gepland) weer bij de auto aan.

Door de ogen van een herder

Francisca Schippers is assistent herder bij de kudde van ‘schapendrift’ in Ermelo. In mijn ogen is een herder meer verbonden met de natuur dan bijvoorbeeld een recreatieve wandelaar. Ik heb bij Francisca gecheckt of dit beeld klopt.

Francisca gaf de volgende reactie:

” Ik denk dat ik meer zie van wat er loopt, vliegt en kruipt omdat ik langer op één plek ben dan de gemiddelde wandelaar. Omdat wij aan één terrein gebonden zijn, kennen we dit goed waardoor je er vertrouwd mee raakt.

We staan in weer en wind, dus je leert je hiermee verhouden. Ik zie de relatie tussen wat er leeft en wat zich beweegt. We zijn allemaal afhankelijk van elkaar, plant, dier én mens. Daardoor groeit het respect denk ik. Ik ben een onderdeeltje van het grote geheel wat natuur heet.

Het gaat, denk ik, om het vermogen je te verwonderen over wat je ziet: het mooie maar ook het wrede van de natuur. Als je dat vermogen verliest, verlies je de verbinding met de natuur.”

Verwondering is op een open en vragende manier kijken naar wat je ziet

Ik zie, ik zie wat jij ook niet ziet. Wij zien nooit het hele verhaal, wij zien een moment uit iemands leven. Je verwonderen helpt om te kijken zonder oordeel.

Je kan dit oefenen tijdens je wandeling ergens (minimaal) 5 minuten stil te gaan staan en om je heen te kijken. Wat zie je? Wat ruik je? Wat voel je?

De heerlijke, zoete en verstilde modus van verwondering wordt hierdoor vanzelf geprikkeld!

Liefs,

Chandrika.

Aanbevolen artikelen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mail mij nieuwe blogs

Mail mij als er weer een nieuwe blog live staat.