Voorbij de grens.

Spread the love
Dit hek staat onder stroom en loopt langs het leefgebied van de wisenten bij radio Kootwijk.

Ik rijd in de auto op de Otterlose weg richting Wekerom. Rechts zie ik vanuit mijn ooghoek in een flits een edelhert met een imposant gewei staan achter het hek. Het beeld laat me, terwijl ik doorrijd, niet los. In gedachten ben ik heel even dat hert achter het hek kijkend naar de weg die erachter ligt. Ik voel een sterk verlangen naar een wereld zonder hekken, wildroosters, stroomdraad en prikkeldraad.

Even later nader ik tijdens een wandeling een zandverstuiving. Rechts ervan ligt een grote poel. Het water weerspiegelt de boomtoppen en de lucht erboven. Door ernaar te kijken ervaar ik gelukkig weer de enorme ruimte die altijd boven ons is. Wat is het toch bijzonder dat de natuur mij dit laat zien.

Deze poel ligt in het natuurgebied het Wekeromse zand.

Zelfbescherming

Wij vinden dat het edelhert, net als alle andere dieren en die in onze bossen leven, het waard zijn om te beschermen. Wat als wij onszelf, mensen, gaan zien als een waardevol onderdeel van deze aarde en de natuur? Zouden wij dan makkelijker onze persoonlijke grenzen aangeven en vaker een ‘bordje’ neerzetten waarop staat; ‘kwetsbaar gebied niet betreden’?

Deze borden staan bij radio Kootwijk.

Waarschuwers

Om een grens te trekken is het belangrijk om te weten én te voelen waar die grens ligt. Een grens tegenkomen is niet erg, want juist door hem tegen te komen leer je over wat je kan en aankan. Je lichaam is hierin heel wijs en zal je laten voelen als je teveel eist van jezelf. Het lichaam geeft waarschuwingssignalen af. Het trillen van je ooglid of duim is een mild signaal van vermoeidheid. Rugpijn of hoofdpijn zijn vaak al iets zwaardere signalen. De signalen die je lichaam afgeeft zullen naarmate je over grenzen heen (blijft) gaan steeds heftiger worden en kunnen uiteindelijk leiden tot een burn out of depressie.

Mijn linkerschouder is mijn waarschuwer, er komt een zeurende pijn op die, als ik het negeer, overgaat in pijnlijke steken. Ik kan niet altijd al la minute stoppen met wat ik doe. Dan wrijf ik een paar keer met mijn rechterhand over mijn schouder. Hiermee laat de schouder weten dat ik hem voel. In mijn hoofd bedank ik mijn lichaam voor dit signaal. Op deze manier erken ik de signalen die mijn lijf doorgeven. Echt luisteren naar mijn lichaam doe ik als ik mijn rust ook daadwerkelijk pak.

Lastig, lastig, lastig

Hieronder schets ik de meest voorkomende redenen waarom we het zo moeilijk vinden om onze grenzen aan te geven. Ik noem ze hieronder in willekeurige volgorde op.

  • Perfectionisme en een hoog normbesef: er moet (altijd) hard gewerkt worden, het moet (altijd) netjes zijn, het moet (altijd) op tijd af zijn.
  • Bang voor afwijzing: ik wil de ander niet teleurstellen, want dan wijst die ander mij misschien wel af.
  • Bang om in te storten: Als ik nu stop en toegeef aan mijn vermoeidheid dan kom ik morgen mijn bed helemaal niet meer uit, ik kan dus net zo goed doorgaan.
  • Angst om er niet meer bij te horen: Ik hoor er niet meer bij als ik me niet voor 200% blijf inzetten.
  • Ik durf niet.
  • Een ander heeft het altijd zwaarder dan ik, ik moet niet zeuren.
  • Ik voel me verantwoordelijk voor iedereen, ik maak problemen van anderen die van mijzelf.

Bovenstaand kunnen al van jongs af aan zijn ontwikkeld. Soms is er geen ruimte geweest toen je jong was om fouten te maken of deed je juist niets goed in de ogen van de volwassenen om je heen. Om grenzen te kunnen voelen en te durven aangeven is het belangrijk dat jij je veilig voelt. Het is het waard te onderzoeken of jij je gevoel van veiligheid kan versterken als je merkt dat je telkens over je grenzen gaat.

Natuurlijke grenzen

Dieren geven instinctief hun grenzen aan en denken niet na over sociale gevolgen. Je plek is je plek, en dat is zo afgesproken en daar houd je, je aan ;). Dieren geven grenzen aan naar indringers die de rust komen verstoren of te dichtbij komen. Onderling bakenen zij hun territorium af en beschermen zij hun jongen tegen gevaar.

Wij mensen zijn sociale wezens en hebben een ratio, gevoel en intuïtie die samen tot een besluit komen als het gaat om grenzen aangeven. Tenzij er gevaar dreigt dan komt er uit de amygdala (uit onze hersenen) een signaal waardoor we vechten, vluchten of bevriezen.

Er zijn speciale excursies waarbij je onder begeleiding deze prachtige dieren kan zoeken en spotten. Ik had geluk dat ik ze vlakbij het hek zag staan. Hek of geen hek men moet 50 meter afstand houden van deze dieren. De dame op deze foto geeft nog weleens een waarschuwing namens de kudde.
Deze gans blaast naar eenden en meerkoeten om ze weg te jagen bij het brood wat gevoerd wordt.

Het gedrag wat de wisent en de gans komt overeen wat wij mensen (kunnen) doen als we te lang over onze grenzen heen gaan. Dan zijn we moe, uitgeput en emotioneel en moet de ’emmer’ in één keer leeg. Hierdoor ontstaan uitbarstingen die emotioneel geladen zijn. Zulke uitbarstingen zijn niet prettig en ondermijnt je boodschap (bijvoorbeeld: Ik wil niet iedere keer een uur overwerken, maar op de afgesproken tijd naar huis).

Eigenwaarde

De waarde die jij jezelf toekent werkt door in hoe duidelijk jij je grenzen aangeeft. Duidelijk zijn is waardevol voor jezelf en de ander. Het klinkt bedrieglijk simpel. Ga oefenen in een veilige omgeving. Wees lief voor jezelf, je mag ergens op terug komen (sorry het lukt me toch niet). Wees voor jezelf net zo begripvol en aardig als je voor een ander bent. Je zult zien dat je niet zo makkelijk omver getrokken wordt als jij je grenzen goed bewaakt.

Norea laat zien hoe het eruit ziet als je bewaker bent van je eigen grenzen.

Je gaat steeds meer ervaren dat de grens (het hek) niet bedoeld is om je te vrijheid in te perken maar juist om je te laten genieten van de ruime daarbinnen.

Dit bord staat in het kroondomein.

Het hert achter het hek staat er niet meer als ik terug rijd naar huis. Het is vast bij zijn roedel diep in het bos waar er voldoende ruimte is om ongestoord te leven.

Liefs,

Chandrika.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *