Koninklijk bezoek.

Spread the love
Deze majestueuze sprookjesachtige boom staat in het Deelerwoud*. De sneeuw stond hem prachtig

Ik loop niet meer in het bos wat ik ken, met zijn bruine aarde, groene mos, composterend blad en zijn kale takken. Het bos is sinds een paar dagen veranderd in een wit woud. Het voelt alsof ik een decor ben binnengestapt.

De bomen zijn reuzen met witte mollige en zachte ledematen. Af en toe hoor ik een “Plomp, krak, plomp’ geluid. Ergens in het woud bezwijkt er(bijna) een tak onder het gewicht van de sneeuw.

Ik moet mijn korte benen hoog optillen om door het dikke pak heen te lopen. Ik loop langs en door tientallen dierensporen. De witte ondergrond legt een routekaart bloot, die anders deels verborgen zou zijn gebleven.

Alle geluiden worden geabsorbeerd en klinken ver weg of binnensmonds. Het licht van bovenaf wordt weerkaatst door het wit van de sneeuw. Hierdoor wandel ik in het licht.

De verstilling heeft een kalmerende werking op mijn zintuigen.

Langs kanaal zuid in Apeldoorn.

De winter blues.

Het waterige zonnetje en het snel invallen van het donker is in de late herfst beter te verteren dan in januari. In november steken we de haard en de kaarsjes aan en kijken we uit naar de feestdagen en alle magie die deze dagen met zich meebrengen. En dan is het januari en dan… valt alles stil.

Ons kleine landje heeft te maken met een wisselvallig klimaat en hierdoor weten we niet eens zeker óf koning winter wel komt.

Het waterige zonnetje in januari dat gepaard gaat met water kou is er één die ik wel weg kan kijken. Ik snak naar meer licht en zon. Ik kan de krokussen wel uit de grond trekken omdat ik wil dat het voorjaar wordt. Mijn vertrouwen in moeder natuur is op een dieptepunt beland, Het onverwachtse bezoek van koning winter in al zijn glorie met sneeuw en strenge vorst kwam op een goed moment. Het was voor mij een welkome onderbreking in een grauwe periode.

Bij landgoed de Poll * in Wilp zijn er duizenden krokussen gepland langs deze oprijlaan. Dit beloofd wat als ze open gaan.

Wat je niet ziet.

Wat wij niet zien is dat er tientallen zaadjes onder de grond hard aan het werk zijn. Ze worden verzorgd door de aarde met al zijn mineralen en voedingsstoffen en vertoeven nog heerlijk daar onder de grond. Hun groei en bloeitijd komt nog.

Ik besloot om tegenover wat niet werkt voor mijzelf een persoonlijk gezegde in het leven te roepen over wat wel werkt als ik te ongeduldig wordt.

Niet:

Het gras groeit niet sneller door eraan te trekken

Wel:

Ik vertrouw erop dat de aarde goed zorgt voor al haar zaden zodat ze, als de tijd rijp is, tot bloei kunnen komen.

Nieuwe sporen.

Vorige week had ik moeite om niet meteen met mijn camera het bos in te rennen. Ik heb mijn geduld (met veel moeite) bewaard tot het kon. (mijn zoon weer naar school was, en de auto was uitgegraven) Ik heb foto’s gemaakt in bekende gebieden, maar heb ook samen met mijn man gewandeld in een (voor ons) nieuw natuurgebied. Zuid Kennemerland is een nationaal park dat ligt in de omgeving van Zandvoort en Bloemendaal.

Dit hertje konden we goed bewonderen in de duinen in Zuid Kennemerland *

Ik voelde mij daar een klein stipje in een enorm weids gebied. Ik voelde daar op die plek met alle elementen als de zon, vrieskou, sneeuw en wind een diepe eerbied voor de natuur. Het kleine meisje in mij sprong en huppelde van vreugde en voelde zich een ‘grote’ ontdekkingsreiziger op avontuur.

Gerjo keek door de verrekijker uit over het kraanvlak of hij Wisenten (Europese Bizons) zag.

Ik kon tijdens mijn wandeling nieuwe waardevolle en positieve sporen aanleggen. Met sporen bedoel ik herinneringen die je kan oproepen in tijden dat je (gewild of ongewild) in de wacht staat. Je kan deze sporen verstevigen door ze te delen met iemand, ze vast te leggen met de camera, erover te schrijven of te tekenen.

Zelfs uit ‘dat’ waterig zonnetje kunnen nieuwe sporen ontstaan. Niets is goed of fout. Jouw binnenste wordt vaak door de natuur weerspiegeld. De ene keer zie je beeldschone mystiek die er ontstaat door een zon die niet helder is. Terwijl je de andere keer alleen het grijs van de bewolking ziet die flinterdun voor de zon hangt.

Het afscheid van koning winter was lastig, want ik moet weer omschakelen. Ondanks het gemis aan de witte wereld is er nu vooral een onmiskenbaar verlangen naar lente. En koning winter…die heeft ondanks zijn korte bezoek (gelukkig) zijn sporen nagelaten.

Liefs Chandrika.

Onder een paar foto’s in deze blog staat een sterretje, hieronder staan de links die horen bij de natuurgebieden die horen bij die foto’s.

http://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/deelerwoud

http://www.voorstwandelt.nl (op deze site staat een wandelroute die gaat over het landgoed)

http://www.np-zuidkennemerland.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *