De kracht van sensitief lezen.

Boeken zijn niet meer weg te denken uit mijn leven. Dat ik boeken nu zie als één van de belangrijkste schatten op deze aarde is niet altijd zo geweest. Mijn enthousiasme voor lezen was, toen ik op de basisschool zat, ver te zoeken. Mijn jongste zusje deed niets anders dan lezen, zij verslond boeken. Ik had er als kind het geduld niet voor en ik kon me niet goed concentreren. Diep in mijn hart benijdde ik mijn zusje omdat zij zich helemaal kon afsluiten van de wereld. Onze dochter lijkt (gelukkig) op haar tante en zij heeft sinds de basisschool al heel wat boeken gelezen.

Toen ik veertien jaar was las ik jeugd romannetjes over het wel een wee bij ‘manege Picadero’ geschreven door Heleen Taselaar. Een paar jaar geleden heb ik in een sentimentele bui een paar boekjes van deze ‘zwijmelreeks’ gekocht bij een boekenmarkt.

Wat was (ben ;)) ik dol op deze boekjes!

Het echte lezen

Ik was begin twintig toen het vuur voor lezen pas echt aanging. Ik was bij een vriendin op bezoek en op haar salontafel lag het nieuwste boek van de Zweedse schrijfster Marianne Fredriksson. Terwijl zij koffie zette begon ik een paar bladzijden te lezen en ik werd meteen gegrepen door haar beeldende manier van schrijven.

“Ze reed in noordelijke richting om haar moeder te vertellen dat ze een kind zou krijgen maar niet van plan was te trouwen. In de hoofdstad was de nazomer nog steeds donkergroen geweest, maar vlak boven Sala vlamden de eerste rode strepen in de esdoorns en toen ze Bollnäs naderde, mepte de noorderwind indrukwekkende bundels gouden berkenblad tegen haar voorruit.”

Na het bezoek aan mijn vriendin heb ik vrij snel het boek ‘Elizabeths dochter’ voor mijzelf aangeschaft. In de jaren die volgden heb ik alle boeken van Fredriksson verzameld. De naam van onze dochter komt zelfs uit één van haar boeken. Vrouwen spelen in Fredriksson haar boeken altijd een centrale rol. De vrouwen in haar boeken hebben aan het begin van het boek een ondergeschikte rol en komen dan op een keerpunt in hun leven waarna zij zich meer en meer ontwikkelen tot sterke, autonome vrouwen. Het is een geschenk om mijzelf met deze sensitieve, kwetsbare, eigenzinnige en sterke vrouwen te identificeren.

Het boek Elizabteths dochter is het eerste boek dat ik heb gelezen van Marianne Fredriksson. Het boek Norea dochter van Eva is onderdeel van een trilogie die heet: ‘de kinderen van het paradijs.’

Ik heb vanaf mijn twintigste tot nu veel verschillende soorten boeken gelezen. Ik kan nog steeds heel blij worden als ik een auteur ontdek waarvan ik nog meer boeken kan gaan lezen. Het is dezelfde kick als het ontdekken van een geweldige netflix serie waarvan je alle seizoenen nog tegoed hebt.

Hoog sensitief en lezen.

Als ik een boek lees, ga ik helemaal op in de hoofdpersoon en ik leef tot in de puntjes mee met wat hij of zij beleefd. Zo ben ik van Workum in Friesland tot Adelaide in Australië ‘meegefietst’ met Marcia van der Meer. Ik zat als het ware tussen al haar bagage achter op haar (zwaar bepakte) fiets.

Dit boek is een must voor een fiets en reisliefhebbers.

Het empathisch vermogen wat hoog sensitieve mensen zo siert kan ook een valkuil zijn als het verhaal of de hoofdpersoon teveel onder je huid kruipt. Je vermogen je teveel inleven in een boek kan namelijk zorgen voor overprikkeling. Bijna iedereen kent het persé willen uitlezen van een boek waardoor je een deel van je nachtrust opoffert. Dit is als je hoog sensitief bent niet persé anders. Toch is er wel een verschil in verwerkingstijd als je hoog sensitief bent. Een erg spannend of emotioneel boek, kan omdat je er helemaal inkruipt, nog dagen in je systeem zitten. Je kan dan moeilijk loskomen van de hoofdpersonage waar je mee op jacht bent geweest om (bijvoorbeeld) een seriemoordenaar te vinden.

‘Hoog sensitieve lezers voelen alles wat ze lezen. Alle sferen en beelden komen levensecht binnen. Ze stijgen als het ware op om een tijd te vertoeven en rond te zweven in die andere (fictieve) wereld. Omdat ze er zo sterk in opgaan hebben ze ook meer tijd nodig om weer te landen in hun eigen wereld als het boek weer uit is.’

Een paar jaar geleden kon ik een bloedstollend verhaal nog redelijk snel van me afzetten. Nu blijft de spanning op een ongemakkelijke manier kan nagalmen in mijn hoofd. Ik lees daarom geen thrillers of hele heftige waargebeurde verhalen meer. Ik lees het liefst romans, autobiografieën, of kennisboeken.

Een tip van mij aan jou als hoog sensitieve lezer is om te lezen wat op dat moment goed voelt. Heb je behoefte aan ontspanning en romantiek koop of leen dan een ‘feelgood’ roman. Ben je benieuwd naar een oorlogsverhaal lees dan op een moment waarin je daarna niet direct naar bed hoeft en je het verhaal even van je af kan schudden of verwerken voordat je gaat slapen. Dit kan je doen door een heel andere activiteit te gaan ondernemen zoals spelen met je kind, eten koken of een wandeling maken.

Hoog sensitief zijn betekent niet dat je minder moet gaan lezen of met minder plezier. Wel is het fijn om je bewust te zijn wat een boek met je kan doen en dat je ook na het lezen van een boek echt even mag landen.

Lezen vergroot je wereld.

Lezen vergroot mijn wereld. Ik heb gelezen over andere culturen en landen. Door ervaringsverhalen van anderen te lezen is er meer kennis en begrip gekomen over levens van andere mensen.. Ik train mijn hersenen in het opslaan en samenvatten van informatie als ik lees voor mijn studie natuurcoaching. Tot slot lees ik in bed vlak voor het slapen, het is heerlijk om samen met een goed boek in slaap te vallen ;))

Winactie! De winactie is vandaag 24-01-2021 gesloten!

Je kan door het beantwoorden van de onderstaande vraag de gedichtenbundel ‘een onsje lief’ van Yara Hannema winnen. Je krijgt twee bundels, één voor jezelf en één om weg te geven. We kunnen nog steeds veel extra onsjes lief gebruiken in deze tijd! In beide boekjes staat een persoonlijk woordje van Yara. Ze heeft gedichtjes geschreven die mij raken, doen glimlachen én doen nadenken. De illustraties (Gaia Nuissl)zijn prachtig en hebben een botanisch tintje.

De vraag is:

Welk boek heb jij voor het laatst gelezen óf in welk boek ben je nu aan het lezen?

Je kan mij dit laten weten in een reactie op deze blog (deze blog even aantikken dan staat eronder een mogelijkheid om een reactie te plaatsen) of als reactie onder het bericht over deze blog op instagram (Chandrika8079) of mijn facebook pagina (Chandrika van der Meulen).

Liefs!

Chandrika.

Een onsje lief!

De wens put

Eind december en begin januari zijn we niet alleen bezig met lekker eten maar ook met terugblikken en vooruitkijken. We kijken terug op het jaar wat bijna achter ons ligt en in ons hoofd poppen weer nieuwe wensen en doelen op voor het komend jaar.

Samen met mijn man en kinderen ben ik 1 januari naar een waterput gereden in het bos in een nabijgelegen dorp. Wij hadden thuis op briefjes onze wensen geschreven voor dit jaar. Deze briefjes hebben we aan de waterput gegeven, die wij voor de gelegenheid hadden omgetoverd tot wens put. Een mooi begin van een nieuwe gezinstraditie.

De waterput bij het Bos in Vaassen aan de Elspeterweg links tegenover het boswachtershuis.

De lat te hoog leggen

Zeker aan het begin van het nieuwe jaar zijn we geneigd de lat te hoog te leggen en heel streng te zijn voor onszelf. Dit werkt niet voor ons, maar tegen ons. Vaak zijn we niet alleen streng maar ook erg perfectionistisch. Bovendien hebben we vaak haast in het bereiken van onze doelen en weinig geduld met onszelf. Uiteindelijk houden we een gevoel van falen over aan onze veel te hoge verwachtingen. Om je te helpen om de lat minder hoog te leggen, beschrijf ik het verschil tussen wensen (& dromen), behoeftes, intenties en acties.

Wensen en dromen

Een wens (of droom) gaat over iets wat we graag willen, maar waar we zonder kunnen. Het kan iets zijn voor ‘later’ of ‘ooit’.

Zo zou ik graag met ons gezin naar Canada willen, de natuur lijkt ons er prachtig en we willen daar graag foto’s maken. We hebben hier echter geen haast mee en willen er rustig naar toe sparen.

In de natuur coaching wordt zo’n wens voor ooit ook wel een slaapzaadje genoemd. Het zaadje ligt diep onder de grond heerlijk te slapen en het kan daar nog prima even bewaard blijven. Het zaadje hoeft nog niet wakker te worden en te gaan bloeien.

Behoeftes

Een behoefte is iets sterks essentieels, iets waar we echt niet zonder kunnen. Behoeftes zijn fundamenteler dan wensen.

Basisbehoeften van ieder mens zijn:

  1. Lichamelijke behoeften
  2. Veiligheid en zekerheid
  3. Sociaal contact
  4. Waardering en erkenning
  5. Zelfontplooiing

Het zijn randvoorwaarden om te kunnen leven.

Intenties

Een intentie is een bewuste en positieve gedachte. Het is een gedachte zonder ‘maren’. Het komt uit je hart en niet uit je verstand.

Mijn intentie is: ‘Ik maak iedere dag verbinding met moeder aarde, zij voedt en inspireert mij.’

Actie

Als je intenties omzet in kleine (!) concrete doelen dan vormt zich een actie.

Mijn (verkorte) intentie: Ik maak iedere dag verbinding met de natuur.

Actie 1: ik eet (zoveel mogelijk), biologisch en vers.

Actie 2: ik maak minimaal twee keer per week een wandeling in het bos.

Bospad tussen Hoenderloo en Hoog Buurlo.

Kernwaarden & kernwoorden

Dit zijn krachtige en positieve woorden die je inzet als waarden in je leven. Waarden die je wilt meedragen en uit wil dragen. Deze waarden zet je om in enkele woorden. Deze waarden komen vaak al voor in je intenties en je acties. Ik raad je aan om er minimaal twee en maximaal vier te kiezen zodat het overzichtelijk blijft en daardoor krachtiger is. Je kan een kernwoord voor jezelf (kort) toelichten.

Mijn kernwaarden voor dit jaar zijn:

Natuur; ik voel me sterk verbonden met de natuur, zij spiegelt mij en voedt mij.

Rust; ik heb voldoende rust nodig als voorwaarde om te genieten.

Vriendschap; ik koester de vriendschappen die ik heb in mijn leven.

Kernwaarden bieden een positief houvast in je leven, ze zullen je ankers zijn als je tegenslagen ervaart. Deze waarden zijn, als ze uit je hart komen geen last om mee te dragen.

Samen met je intenties en acties vormen je kernwoorden een mooi draagvlak voor wie je bent en waar je naar toe wilt.

Kleine stapjes

Ben jij ook weleens zo trots als een pauw op de stappen die jij zet?

Ik kan het belang van kleine stapjes niet genoeg benadrukken. Met kleine stapjes vergroot je namelijk je succes. Succes hebben zit hem niet in hoeveel geld je verdient en hoeveel carrière sprongen je op je CV hebt staan. Succes zit van binnen. Succesvol zijn betekent een leven met momenten van verwondering, schoonheid en bewustwording.

Kleine stapjes leiden tot meer succes en nog meer momenten om het leven te vieren!

Het vieren van je stappen hoeft niet groots of duur te zijn. Het gaat er om dat je bewust stilstaat bij hoe krachtig jij je leven leidt en inricht!

Liefs,

Chandrika.

PS: Deze maand doe ik een stapje terug. De scholen zijn dicht en ik heb een stuk minder tijd om te schrijven als de kinderen thuis zijn. Ik wil me bezinnen over hoe frequent ik blogs en artikelen wil plaatsen en hoe ik ze efficiënt kan delen. Er komt deze maand een nieuwe te gekke winactie. Ik streef ernaar om eind januari een artikel te plaatsen op mijn website over dips & depressie. In dit artikel wil ik verduidelijken wat de oorzaken, overeenkomsten en de verschillen zijn.

Ik ben ook bezig met het inrichten van een online boekenkast op mijn website vol met leestips. Genoeg plannen, waar ik super enthousiast mee aan de slag ga.

Wil jij je abonneren op mijn blogs? Dat kan!! Als je één van mijn blogs opent dan zie je onderaan de mogelijkheid om je in te schrijven hiervoor. Gebruik je hiervoor de laptop of computer dan staat het rechts van mijn blog.

De levenssteen

Als geluk tastbaar zou zijn, dan stel ik me voor dat het een prachtige, hartvormige steen is. Ik zou er goed op passen en er heel zuinig op zijn. Zou ik hem dan wel willen loslaten? Ik zou hem misschien net als Gollum uit de film ‘Lord of the rings’ angstvallig bij me houden. Hierdoor kan ik er niet eens écht van genieten, en ga ik me alsnog ongelukkig voelen.

Leermeesters van pijn en geluk

Geluk kan je past écht voelen als je ook verdriet durft te voelen. Beiden fladderen in en uit ons leven. Openstaan voor beiden is niet makkelijk, want het maakt je heel erg kwetsbaar , en dat is héél eng!

Het liefst willen we onszelf beschermen tegen pijn. We hebben de illusie dat we kunnen controleren wat er binnenkomt. We schaffen de juiste wapens aan en bouwen hoge muren om onze gevoelswereld heen. Het lijkt heel wat, maar uiteindelijk stellen die wapens en die muren niets voor. Deze leermeesters kennen geen genade, ze komen in ieder leven binnen en breken het liefst door alle muren heen.

Ik geloof niet in toeval. Er is een reden waarom mensen en gebeurtenissen op mijn pad komen, ook als ze niet altijd te verklaren zijn en pijn doen. Hoe ik ermee om ga is aan mijzelf. het is aan mij of ik de heelmeesters van pijn en geluk toelaat.

Onverwachts verdriet

Verdriet vind soms een weg naar buiten op een moment dat je dit verwacht:

Als zo’n huilbui omhoog kruipt is het prima voor te stellen dat je niet midden in een winkel een stevig potje gaat janken. Je mag je verdriet parkeren en het op een veilige plek de ruimte geven. Gevoel parkeren is niet hetzelfde als het uit de weg gaan.

Kringloop

Ik snuffel wat rond en ineens zie ik daar…

Het steelpannetjes dat me doet denken aan haar.

Het is alsof ik weer bij mijn oma in de keuken sta,

waar het ruikt naar speklapjes, bietjes en ui.

Ik ga hier snel weg, want hij zit al in mijn keel,

die huilbui.

De ontroering van schoonheid

De laatste keer dat ik onverwachts ‘volschoot’ was een paar dagen geleden. Ik keek naar een aflevering van ‘our planet’ (behind the scenes) toen ineens de tranen over mijn wangen rolden. Met behulp van een drone werden een blauwe vinvis en haar kalf op een prachtige manier gefilmd. Het beeld van de enorme vis en het (enorme) kalf dat zo dichtbij haar zwom, was vertederend om te zien. Ik werd geraakt in mijn moederhart en ging na het zien van de beelden weer ‘even’ twaalf jaar terug in de tijd.

Ik vond het toen ik voor het eerst moeder werd doodeng dat, dat kleine meisje wat bij mij lag totaal afhankelijk was. Zou ik wel de moeder kunnen zijn die ze nodig heeft? Ik had veel bevestiging nodig. Ik wilde het graag allemaal perfect doen en de lat lag ontzettend hoog. Ik heb door vallen en opstaan afgeleerd om me te spiegelen aan andere moeders en aan andere kinderen. Wij zijn goed zoals we zijn.

Wij zijn de blauwe vinvis en het kalf die schitteren in een blauwe oceaan. Mijn dochter is vrij, kleurrijk en heel eigen persoontje. Een mensje in wording waar ik voor mag zorgen. Zolang ik leef ben ik er (met al mijn kwetsbaarheden) voor haar! Ik zal net als de blauwe vinvis dichtbij haar blijven en haar beschermen daar waar nodig is.

Een unieke steen

Dit is mijn steen: een (warm) rode Jaspis!

Gevoelens de ruimte geven betekent niets meer en minder dat je ze loslaat. Stel je voor dat je al je gevoelens (positief en negatief) zich verzamelen als laagjes om jouw eigen persoonlijke steen als je ze vasthoudt. Je steen wordt dan te zwaar om te dragen. Je wordt soms onverwachts geholpen met het ruimte geven aan en loslaten van je gevoelens door een liedje wat je hoort of een geur die een mooie of verdrietige herinnering oproept.

“Levens(stenen) vergelijken heeft geen enkele zin, want géén één leven is hetzelfde en dat is juist wat ons verbind.”

We mogen allemaal uniek zijn, en unieke ervaringen opdoen. Jouw leven krijgt een prachtige diepe kleur en glans als jij het leven toelaat zoals het komt met alle het geluk en alle pijn die daarbij hoort.

Ik wens iedereen knusse feestdagen vol lichtjes in en om je heen!

Liefs,

Chandrika.

Winactie!! (is inmiddels 30-12-2020 gesloten)

Graag wil ik van jou weten welke kleur jouw (levens) steen heeft. Je kan dan denken aan welke kleur steen er past bij jouw persoonlijkheid. Van welke kleur wordt je blij of krijg je rust? Je mag dit laten weten onderaan deze blog of op mijn insta: Chandrika8079.

Woensdag 30 december wordt één van de reacties getrakteerd op een heerlijke (biologisch) theepakketje. En wederom is er één pakketje voor jezelf en je krijgt een tweede om weg te geven. (verzenden is mogelijk).

1 pakketjes bestaat uit 3 theedoosjes met uiltjesthee, hertjesthee en eekhoorntjesthee.

ps: Wil je geen blog missen? Abonneren kan!

Het zwarte damhert.

De lucht in het Deelerwoud is dik en vochtig. Er hangt een deken van fijne druppeltjes en laaghangende bewolking waardoor mijn zicht beperkt is. De druppeltjes voelen aangenaam verfrissend op mijn wangen en in mijn haren. Ik ben amper één kilometer onderweg als ik voel dat er naar me gekeken wordt. Rechts tussen de bomen staat een zwart damhert. Hij staat doodstil en kijkt mijn kant op. Zijn gewei onderscheid zich van alle boomtakken door de gladde welvingen en bogen. Mijn camera kan hem door alle bomen en takken op de voorgrond niet goed scherp stellen. Het is fascinerend om te zien hoe dit dier opgaat in zijn omgeving. Zijn vacht is zwart en de bruine vlekken zijn nauwelijks te zien nu het begin december is.

Herten zijn meesters in het onzichtbaar, dichtbij zijn. Het zijn schimmen in dit overwegend grijze woud. Soms lopen ze alleen, of in een klein select gezelschap. Ze zijn nieuwsgierig, spits en angstig tegelijk. Ze hebben vaste routes waarlangs ze lopen. Als ik goed kijk dan zie ik tientallen smalle paadjes (wissels) waar ze overheen lopen. Ik voel me verbonden en gekend door hun aanwezigheid, want ik herken mijzelf in het gedrag van deze mooie dieren.

Twee nieuwsgierige damherten in het Deelerwoud.

Sensitief en nieuwsgierig

Als ik naar mijzelf kijk dan zie ik een sensitieve vrouw die ook erg nieuwsgierig is. Ik begeef me graag onder de mensen. Ik kan helemaal opgaan in levens van anderen. Mensen die totaal hun eigen plan trekken boeien mij enorm. Bijvoorbeeld die groene, ecologische, zelfvoorzienende vrouw die met haar gezin en 10 geiten in een huisje op de heide woont. (En door Floortje Dessing geïnterviewd wordt), Ik kijk met grote ogen rond in de wereld van een depressieve kunstenaar die zich weken opsluit om samen met zijn doek en penselen in een andere dimensie terecht te komen. Ik stel me voor dat zijn schilderijen waanzinnig mooi worden.

Nieuwsgierig zijn heeft ook een keerzijde. Negatieve verhalen van anderen kunnen in mij doorwerken en mij leegtrekken. Ik kan hierover gaan malen, piekeren en naar over dromen.

Ik kan net als het hert heel goed ‘mee kleuren’ met mijn omgeving. Moet het grappig zijn? Geen probleem! Moet het druk zijn? Dat kan! Moet het (uiterlijk) kalm zijn? Ik ben de kalmte zelf! Een groot aanpassingsvermogen hoort bij sensitief zijn. Mijn voelsprieten krijgen informatie helder binnen. Dit gaat zo snel dat ik soms als eerste in de ruimte lijk te voelen dat de sfeer verandert (zowel positief als negatief).

Liever onzichtbaar dan zichtbaar

Ik vertrouw mensen niet zomaar. Ik vind het net als het hert spannend om mensen dichtbij te laten komen. Onder de volwassen vrouw zit dan nog dat kleine meisje (KOPP kind) dat bang is om afgewezen te worden. Ze is bang om niet gezien te worden. Zij bevestigt zichzelf door zichzelf bij voorbaat al onzichtbaar op te stellen. Het lijkt een veilig besluit. Zij blijft uit zelfbescherming net als het schuwe hert liever aan de rand staan.

Een damhert vlak voordat het oversteekt via een smal en onopvallend paadje, ook wel ‘wissel’ genoemd.

De kracht van de ontmoeting

Als ik een sterkte regie ontwikkel over wat ik nodig heb, dan kan ik mij volwaardig deelnemer voelen van mijn leven. Mijn vermogen om me in te leven is, zolang ik mijzelf bescherm tegen ‘teveel’ ontzettend waardevol.

Het hert is een gracieus dier, dat kracht en rust uitstraalt. Het hert heeft zijn eigen wegen gevonden langs de drukke paden. Mijn antennes sieren mij net als het gewei bij een hert. Herten zijn alert en prachtig om te zien. Juist omdat ze zich niet altijd laten zien.

Het bos waarin ik loop herbergt een oude wijsheid, dit zorgt voor een mystieke en bijna heilige sfeer. Ik beschouw het zien van het zwarte damhert als een sterke boodschap om vol gratie en nieuwsgierigheid mijn eigen weg te blijven volgen.

De hinde

De blauwe pijl rechts op het paaltje wijst mij weg weg weer naar de uitgang van het bos. Net als ik mijn camera wil opruimen beweegt er schuin rechts voor me iets. Ik schuifel er zo stil mogelijk naar toe. Het damhert (een hinde dit keer) draait zich om en mijn camera kan haar gelukkig redelijk scherp stellen. In mijn hoofd bedank ik de haar.

Het zwarte damhert, een vrouwtje noem je een hinde.

Winactie!

Dit jaar komen er nog 3 blog’s op deze site. ‘Het zwarte damhert’ is de eerste van deze drie. Aan al deze blog’s is een winactie verbonden, Je krijgt het te winnen cadeautje twee keer, één voor jezelf en één om weg te geven.

Er is geen competitie aan verbonden, en je hoeft geen uitleg te geven over aan wie iets wilt geven. De winnaar wordt a.s. zaterdag 19 december blind getrokken uit een glazen pot door mijn dochter, en gebeurt dus geheel willekeurig.

Deze actie is inmiddels gesloten.

Wat moet je dan wél doen?

Laat in de reacties onder aan deze blog of op mijn instagrampagina Chandrika8079 een antwoord achter op de volgende vraag:

Heb jij weleens een bijzondere ontmoeting gehad met een dier? Zo ja, welk dier was dit? En had deze ontmoeting ook een betekenis voor je?

Deze week maak je kans op twee wishing bells

Dit is een return to the sender product wat is gemaakt door vrouwen in Thailand. In samenwerking met Plan Nederland wordt een deel van de winst besteed aan beroepsopleidingen voor veelal jonge vrouwen in ontwikkelingslanden.

https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/deelerwoud

Hoge verwachtingen

Onze rondvaartboot ronkte gemoedelijk en tevreden uit de haven van Zierikzee richting de Oosterschelde. We zaten op het bovendek waar de zon ons volop verwarmde. Langzaam voeren we richting de Zeelandbrug. Mijn ontzag voor het gigantische bouwwerk nam al snel toe. Door de weerkaatsing van de strakblauwe lucht op het water staken de massief witte pijlers van de brug prachtig af. In mijn hoofd werd het idee geboren om erover heen te fietsen.

De droom

In mijn droom was ik de nacht voor mijn ‘fietsplan’ met een heroïsch uitziende cape en knalrode fiets de brug al over ‘gevlogen’. Aan de overkant stonden mijn man en kinderen klaar om mij te onthalen. Nog voor mijn billen het zadel raakten was deze dag, in mijn hoofd, al perfect.

De realiteit

Na een stevig ontbijt vertrok ik op mijn chocolade bruine fiets, zonder wapperende cape, richting de brug om mijn droom waar te maken. Hoe dichterbij ik kwam hoe drukker het werd. Ik werd voorbijgesneld door vrachtwagens, auto’s en wielrenners. Zo’n 200 meter voor de brug ging niet alleen het fietspad omhoog, maar ook mijn hartslag. Ik werd licht in mijn hoofd en mijn handen begonnen te glibberen over het stuur. Mijn mond voelde droog en mijn maag kwam in opstand.

Mijn innerlijke criticus

Ik voelde mij terwijl ik dichter bij de brug kwam, steeds kleiner worden. In mijn hoofd ontstond een discussie en die ging als volgt:

“Kijk dat stel bejaarden daar, ze fietsen notabene naast elkaar, zij kunnen het ook!”

“Ja, maar dat zijn vast mensen die dit hun hele leven al dagelijks doen!”

“Je kan je blik toch richten op de dikke toren van Zierikzee en niet naast je kijken?”

“Juist als ik iets niet mag dan doe ik het wel.”

“Waar is je doorzettingsvermogen?”

Alles valt mij tegen; de harde wind, het smalle fietspad, het lawaai en de hoogte. De brug is echt f*ckin’ hoog!”

“Je staat hier heel onhandig in de berm, wees in Godsnaam duidelijk over wat je wilt.”

“Oké, oké ik ga al.”

De grens

Ik stopte ‘het gesprek’ met mijn innerlijke criticus en liet hem achter op het fietspad richting de brug. Ik draaide om en fietste weg. Ik sloeg linksaf richting de Oost Zeedijk. Ik liet mijn fiets onderaan de dijk en klom met knikkende knieën omhoog. De brug was tot mijn grote opluchting niet veranderd in een monster dat mij minachtend uitlachte. De brug leek in de verste verte niet beledigd door mijn besluit. Ik bedacht dat hij het juist waardeerde dat ik hem niet had getrakteerd op een half verteerd ontbijt.

Mijn ikken tegenkomen

Ik kwam meerdere delen van mijzelf tegen tijdens mijn poging om angst voor hoogte te overwinnen. Aanwezig waren; de dromer, de realist, de kleine bange ik, de criticus en de wijze ik. Al deze ‘ik delen’ waren mee gegaan tot aan de brug, en wilden als een klasje ongeduldige kinderen allemaal gezien en gehoord worden.

Cowboys en indianen

Mijn avontuur had veel meer spektakel gehad als ik wel was doorgefietst. Het zou ongetwijfeld gênant, maar steengoed verhaal voor op verjaardagen zijn geworden. Want stel je voor dat ik tot halverwege de brug was gekomen en daar was afgestapt? Misschien had ik wel lopen overgeven en had ik een enorme verkeersinfarct veroorzaakt. Hoe zou ik überhaupt weer terug zijn gekomen op het vaste land?

En dan was daar ook nog het (tegen beter weten in) idee dat als ik was doorgefietst heel misschien mijn angst zou zijn gezakt. Ik zou dan bevrijd van angst en ‘met twee vingers in mijn neus’ Zierikzee bereikt hebben. (Toch?)

Het moraal verpakt als cadeau

Diezelfde avond keken we uit op een waanzinnig schouwspel van licht en kleur zoals alleen moeder natuur dit kan. Door de ondergaande zon kleurde de lucht van roze naar oranje en rood. In de verte zagen we vanaf de dijk de Zeelandbrug oplichten. Het grijsblauwe water, met daarop een zeilboot afstekend tegen de horizon, zou niet misstaan op de voorkant van een Lucinda Riley roman. Af en toe zagen wij een rugvin van een bruinvis boven het gladde wateroppervlak komen. Niets van wat ik zag was maakbaar of van te voren gepland. Ik kwam tot inzicht. Ik realiseerde mij dat je een ervaring pas een avontuur kan noemen als je iets beleefd zonder de uitkomst te weten. Het hoeft niet groots te zijn, een enkel plan van een enkel individu kan soms al behoorlijk wegen.

Als iets niet gaat zoals je graag wilt of had verwacht dan is het goed om even afstand te nemen. Hierdoor kan je bewust voelen wat zich allemaal in je roert en wat aandacht nodig heeft. Als je dit doet dan haal je de negatieve lading weg. Dan kom je weer in balans en ontstaat er ruimte om te relativeren en misschien wel te lachen om de plannen die je had.

Volgens mij werkt het in ieder mensenleven zo, dat het leven zich ontvouwt. Wij mensen leren (uiteindelijk) door onze ervaringen inzien dat alles op deze manier gaat.

Ben jij avontuurlijk ingesteld?

Liefs,

Chandrika.

Wie ben je

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel.
Wie ben je?
Waar ga je heen

Ben jij de mens die maar niet op durft te staan
Bang voor de waarheid, sluimert in waan
Verscholen je vuur ergens diep in je jeugd
Verholen de liefde
achter de deugd
Wie ben je

Ben jij de mens altijd goed gehumeurd
Altijd vitaal, 
niet langer getreurd
Is dit dan werk'lijk je ware gezicht
Of hou je krampachtig de waterkraan dicht
Wie ben je

Ben jij de mens die niet de minste kan zijn
Gewoon bang voor gezag,
mij krijg je niet klein
Wie ziet er jouw wanhoop, 
wie eindigt jouw spel
Wie heeft er jou lief,
wie kent er jou wel

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel
Wie ben je?
Waar ga je heen

Ben jij de mens die zich nooit helemaal geeft
Die altijd en eeuwig een achterdeur heeft
Drukke gebaren en
snedige taal
Wanneer komt er een keer een eind
aan 't verhaal
Wie ben je

Droeg jij in je leven 
het lijden zo goed
Ieder bewondert nog altijd je moed
Wie draagt je een keer
van je eenzame troon
Wie spreekt jou 'ns tegen
Wie doet dat gewoon
Wie ben je

Ben jij de mens 
die maar niet groot durft te zijn
Die zich steeds vereenzelvigt 
met schuld en met pijn
Bang voor je kracht 
die je zelf al kent
En dat men je afwijst
om die, die je bent

Wie ben je, wie ben je
En ken je jezelf wel
Wie ben je?
Waar ga je heen
Een lied van Lenny Kuhr met een indringende tekst over de zoektocht die ze heeft afgelegd naar zichzelf. Ze heeft dit geschreven na een moeilijke periode in haar leven waarin ze haar stem letterlijk kwijt was. In de eenzaamheid van niet meer kunnen zingen en performen heeft zij zichzelf weer teruggevonden. Lenny Kuhr omschrijft het als de vraag: wie ben je, als je niet meer bent die je dacht te zijn?

Sinds ik de weg ben ingeslagen om dichter bij mijzelf te blijven, komen er zulke bijzondere dingen op mijn pad. Kleine wondertjes die mij weer helpen bij mijn proces en/of die ik kan delen op deze site om jou te inspireren! Dit lied was zo’n wonder! Toen ik het voor het eerst hoorde voelde het even alsof alle andere luisteraars om me heen verdwenen en het speciaal voor mij werd gezongen. Ik kreeg er kippenvel van! Ken je dit gevoel?

Het is een moment waarop de wereld en je brein even stoppen met draaien. In die seconden staat je hart wagenwijd open en mogen de woorden (of klanken) naar binnen stromen. Je begrijpt denk ik wel dat deze tekst mij niet meer loslaat.

Ik heb de tekst van het lied in de contact groep van Labyrint in Perspectief gedeeld. In de tekst wordt weergegeven hoeveel lagen een mens kan hebben om zich te pantseren. Maar wie ben je nu werkelijk en durf je wel te kijken onder (al) die lagen?

Welk lied of welke woorden uit een bepaald lied hebben jouw ooit diep geraakt, en doet dit nog steeds? Welke herinneringen of juist toekomstdromen kleven hieraan vast?

Luistertip: misschien staat jou lied wel in de top 2000 dit jaar (NPO radio 2).

Voor alle zoekers en bezoekers van mijn website.

Liefs,

Chandrika.

Dwarreltijd.

”Mama, mahaaam ik verveel me!! Weet jij wat ik kan doen?

“Je kan gaan tekenen, je hebt nog bijna niets getekend in je nieuwe tekenboek.”

“Neeeheee geen zin in!”

“Eeh je kan je vriendinnetje bellen en vragen of ze wil komen?”

“Ze heeft al iemand”(boos gezicht).

“Oh, heb je nog een leuk boek dan?”

“Duh, die heb ik allemaal uit.”

“Nou eh dan weet ik het ook niet hoor, bedenk zelf maar iets!”

Ben je vader of moeder? Dan herken je vast bovenstaande dialoog wel met je kind(eren). Het gezegde ‘niet ingevulde tijd is kliertijd’ past hier naadloos bij. Je vervelen en je daardoor vervelend voelen vergelijk ik met een fikse plensbui. Deze buien hebben een piek en daarna wordt het rustiger en dwarrelen er tussen de laatste regendruppels weer frisse nieuwe ideeën door. We zijn geneigd om de ‘verveelpiek’ niet toe te laten, maar zo snel mogelijk op te lossen.

Geven we onze kinderen de tijd om zelf iets te bedenken dan zijn ze meer gemotiveerd om aan de slag te gaan met hun zelfverzonnen activiteit.

Verveling is een onbegrepen oproep van je brein om uit te rusten zodat het kan resetten.

De bekende beren.

Wij kunnen naar (onze) kinderen toe een voorbeeld zijn in het toelaten van niet ingevulde tijd.

Er zijn periodes dat je zo druk bent dat je niet meer kan landen in het nu. Ik herken dit heel goed en kon eerder heel vaak mijn schoenen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aanhouden. Ik was zo druk dat ik letterlijk niet uit die modus kon stappen. Een vriendin van me betrapte zichzelf er een keer op dat ze uit haar werk aardappels ging schillen met haar jas nog aan.

Je brein en je lichaam gaan wennen aan het ‘druk’ zijn. Zij maken steeds meer stofjes aan waardoor je bezig kan blijven. Zo lijkt het net alsof je nog wel ‘even’ door kan gaan. Schijn bedriegt want langzaam komt er steeds meer onrust en gejaagdheid over je heen. Je gaat slechter slapen en je raakt vermoeider. Hierdoor wordt je beperkter en angstiger in je denken en doen. Je gaat meer beren op de weg zien. Alles wordt zwaarder en uitputting ligt op de loer.

Stilstaan en zitten geeft, als je dit niet regelmatig doet, in eerste instantie alleen maar onrust. Om dit niet te hoeven voelen is het makkelijk geworden om je telefoon te pakken en je zintuigen wakker te houden met (zinloos) scrollen.

Warme thee.

Er zijn vaak innerlijke overtuigingen die in ons binnenste protesteren als we te weinig doen of niet hard genoeg (denken te) werken. Het is een hardnekkig misverstand dat zitten en mijmeren alleen is weggelegd voor ‘pensionado’s’ of ‘ouderen’.

Ik was halverwege de twintig toen ik voor mijn werk regelmatig op bezoek ging bij een moeder van cliënt. Ze wilde graag op de hoogte blijven van het wel en wee van haar zoon, en wij konden informeren hoe het met haar ging. Ook wilden we weten of ze nog voor haar zoon kon zorgen als hij het weekend thuis was. Haar zoon praatte wel, maar moeizaam dus wij waren als begeleiders ook ‘vertalers.’

Zij zat het liefst in een tuinstoel bedekt met dekens en kussens in de keuken bij het raam. In de keuken stond een radiootje die haar deed mijmeren, luisteren en glimlachen. Ik vond dat deze lieve dame een hele fijne en knusse plek had gecreëerd voor haarzelf. Ik verlangde toen al naar zo’n plekje vol knusheid, kneuterigheid en geborgenheid. Ik gaf daar niet aan toe hoor, no way! Ik was jong en moest vooral doorgaan van mijzelf.

Ken je die stem die als je even ‘niets’ doet en voor je uit staart roept “ga eens wat nuttigs doen!” Je (groot) ouders en hun ouders komen vaak uit grote gezinnen waar het hard werken was in huis of op de boerderij. Het was ook noodzaak om alle monden te kunnen voeden. Toch zijn daar vroeger momenten geweest waarin ze even zaten of genoten van de natuur. Ze zijn alleen minder (positief) zichtbaar op de voorgrond geweest.

De keuze is aan jou!

Van mij mag je ongeacht je leeftijd of wat ‘men’ er ook van vindt toegeven aan dat warme kopje thee of die lekkere stoel. Vroeger verwachtte ik nog weleens dat die stoel spontaan zou verschijnen en de thee zichzelf warm hield ;). Maar dat gebeurt niet, ik zorg daar zelf voor.

Je lichaam en al je zintuigen hebben het nodig om te herstellen van alle prikkels en weer op te laden.

Het is de bedoeling dat je er bewust van geniet en dat je tijd gaat doorbrengen in die balans!

Als sensitief mens weet ik dat ik die rustmomenten erg hard nodig heb omdat alles dieper binnenkomt. Tijd om even niets te moeten, lekker te mijmeren en dwarrelen verhoogd de kwaliteit van mijn leven. Geef jezelf de tijd om te oefenen en te wennen dat je mag bijkomen. Het begint allemaal met keuzes maken en jezelf toestemming geven hiervoor. Begin met kleine momenten, waarin jouw gedachten niets moeten en heerlijk kunnen rond dwarrelen.

Foto: Andy van der Steen.

Leuk woord hé dwarrelen, sla je hem op in je systeem?

Liefs,

Chandrika.

De boomschors

Stel je voor dat je een blad bent. Je hangt nog met een paar andere verre familieleden aan verschillende takken van dezelfde boom. Er zijn al veel bladeren weggewaaid, je zag ze gaan, soms met tientallen tegelijk. Jij hangt nog, de spanning stijgt want je voelt dat je minder grip hebt. Bij iedere windvlaag houd jij je adem in want…daar ga je misschien. Is het de boom die jou nog niet wil loslaten? Wil de boom zichzelf als een preutse dame behoeden voor complete naaktheid? Of ben jij een laatbloeier en daarom nog sterk genoeg om bij windkracht 3 te blijven hangen?

Dit zijn allemaal bedenksels en vragen die in mijn hoofd opkomen als ik die laatste bladeren nog zie hangen in de late herfst. Mijn fantasie en verbeeldingskracht zorgen voor verwondering. Ik creëer hiermee en magische haast kinderlijke wereld. Het is heerlijk om de wereld zo te bekijken, want ik ben dan uit mijn dagelijkse bezigheden en uit mijn malende ‘volwassen’ hoofd. Het geeft een positieve lading aan het spreekwoord;

Uit je doen zijn.’

Model: Norea van der Meulen.

De spanning van het loslaten

Ik kende de boom in de vorige alinea menselijke eigenschappen toe. Zelf ervaar ik als mens dat loslaten spanning met zich mee brengt. De vraag is wanneer laat je écht los? Ik heb 22 jaar op verschillende plekken en locaties in de (verstandelijk gehandicapte) zorg gewerkt. Ik gaf iedere keer veel van mijzelf om gezien te worden. Achteraf gaf ik té veel. Als mijn houdbaarheidsdatum in zicht was en ik uitgeput, dan rukte ik mijzelf als een blad van de boom los. Nauwelijks uitgerust en mijzelf weer net zo hard voorbij rennend ging ik naïef en vol goede moed in hetzelfde patroon weer ergens anders aan de slag.

Dit jaar liet ik voor het eerst los vanuit een hele andere energie, ik had mijzelf leren kennen en wist beter wat ik kon en (nog belangrijker) wat ik aankon. Ik wist duidelijk wat een volgende stap was ik voelde dit vanuit een diepe bron omhoog borrelen. Ik wilde schrijven over sensitiviteit en over het leven. Begin juli heb ik mijn collega’s één voor één persoonlijk op de hoogte gebracht van mijn besluit. Na ieder gesprek of telefoontje liet ik weer een stukje meer los. Bij iedere stap die ik zette mocht er spanning zijn.

Tijdens de zomervakantie kon ik me losmaken van de boom die stond voor de geweldige klas waarin ik als zorgmedewerker heb mogen werken. Ik heb als ik mijn leven tot nu overzie genoeg zaden verzameld om in de grond te stoppen en toe bloei te laten komen in een eigen onderneming. De landing was, toen ik (als een herfstblad) helemaal los was, zacht want ik landde op een bedje van mos.

Het natuurlijke loslaten

In de natuur (en zeker in de herfst) zijn er tal van metaforen als het gaat om het onderwerp loslaten. De boomschors is er één van. Persoonlijk vind ik juist deze prachtig, ik maak er geregeld foto’s van. Iedere schors heeft namelijk een unieke ‘tekening’.

De schors is de buitenste laag van de bast en beschermt de boom tegen weersomstandigheden en schimmels. Bij de meeste bomen barst de schors naarmate de boom dikker wordt. Dit gebeurt omdat de buitenste laag die dood is niet mee kan groeien. De boom zuigt eerst al het water uit de oude schors voordat hij loslaat, zodat de nieuwe schors weer gevoed kan worden.

Ik vergelijk de schors van een boom met een jas waar je als mens uitgegroeid bent. Als mens ben je zo lang je leeft in ontwikkeling en zijn er veel overgangen en nieuwe fases. Tijdens deze periodes wisselen we van jas. Deze metafoor ontroert me, want er zijn tijden geweest waarin ik zo vast zat in somberheid en ongezonde patronen dat het leek alsof die jas nooit meer uit zou kunnen.

Zoals de boom water uit zijn oude schors haalt, zo haal ik uit mijn leven voeding voor mijn blogs. Ik dank mijn oude jas(sen) niet zomaar af. Ik laat ze voorzichtig los omdat ze me beschermd en verwarmd hebben. Ik heb ze gedragen van opgroeiend klein meisje naar de (volwassen ;)) vrouw die ik nu ben.

Hoe is het met jouw jas? Zit hij nog goed of wordt hij te krap?

Liefs,

Chandrika.

De oproep van de herfst

Ik geniet van de frisse wind die mijn wangen streelt. Ik houd van het knapperende geluid van beukennootjes die worden fijngemalen onder mijn fietsbanden. Over de uitgebloeide heide zie ik tientallen spinnenwebben liggen die versierd zijn met dauwdruppels. Ze schitteren mij als diamantjes tegemoet. Het duurt nu niet lang meer of al het blad heeft de bomen verlaten.

Verschillen

De herfst is nu volop aanwezig. In september als ‘de overgang’ van zomer naar herfst begint trekken beide seizoenen. De zomer is als een geweldige vakantievriend die weer naar huis gaat maar van wie je nog geen afscheid wilt nemen. Tegelijk weet ik ook dat ik ga genieten van het kleurenpalet wat de herfst met zich mee gaat brengen. Ik voel de verandering van het seizoen sterk in mijn lijf.

Er dringt zich een verdrietig gevoel aan mij op. Ik heb hier jaren geen aandacht voor gehad. Ik hield het bij oppervlakkige klaagzangen over het typische wisselvallige Nederlandse weer. Mijn fiets was net als de natuur iets wat ik voor lief nam. Dat is veranderd toen ik veranderde. Ik ben enorm gaan houden van het fietsen door de bossen op de Veluwe. De natuur roept me sindsdien op om naar buiten te blijven gaan en haar bewust te voelen.

Het zijn niet alleen de overgangen tussen de seizoenen die ik nu voel. Het zijn ook de overgangen binnen het seizoen. In november dient de eerste waterkou zich aan en helpen felle windstoten en zware dikke regen druppels de bomen om hun blad los te laten. De bladeren hebben nu nog hun eigen kleuren maar gaan langzaam op in een donkerbruine massa die langzaam verschrompelt en composteert.

Overgave

De herfst legt onverbiddelijk zijn eigen filters over de wereld heen. Alles wordt ook steeds een tintje grauwer en donkerder. Ik heb geen invloed op het aantrekken van de wind of het dalen van de temperatuur. Het voelt alsof over mijn gemoed hetzelfde filter komt te liggen. De somberheid is een sobere gast die ieder jaar rond deze tijd weer voor mijn deur staat. Hij overvalt me niet meer en ik sla de deur ook niet meer dicht voor zijn neus. Ik laat hem binnen want hij wil gezien worden. Ik maak er zelfs ruimte en tijd vrij voor.

Als donkere wolken zich binnen in mij samen pakken, wikkel ik mijzelf (als een baby die ingebakerd wordt) in een deken op de bank. Ik drink thee met verse gember en honing, ik overdenk, (huil,) ik schrijf en lees. Het hoort bij wie ik ben als het herfst wordt.

Ik geef me (steeds meer) over aan waar ik onderdeel van ben.”

Het verzamelen

Waar ik wel invloed op heb werd duidelijk toen ik gisteren op het fietspad een eekhoorn tegenkwam. Hij was ijverig eikels aan het rapen voor zijn wintervoorraad. Ik stelde mijzelf de vraag wat heb ik (behalve een goede outdoor jas) nodig om de dagen door te komen met minder zonlicht en meer wind en regen? Wat kan ik verzamelen voor mijn herfst? Ik had net als de eekhoorn plezier in het verzamelen van mijn spullen.

Foto: Willeke Buitenhuis

Mijn denkbeeldige herfst kratje is inmiddels gevuld met kaarsen, een warme deken, appels, mijn camera, een notitieboek, een leesboek en outdoor laarzen. Het zijn voorwerpen die mijn zintuigen en creativiteit prikkelen en mij motiveren om in beweging te blijven. Want ik weet dat ik de natuur het hele jaar nodig heb om mijn hoofd leeg te maken en mijn gezondheid op peil te houden.

Heb jij net als de eekhoorn al spullen verzameld? Zo ja welke?

Liefs Chandrika.

Een kikker in mijn soep

De keuken is bij ons de eerste ruimte waar je binnenkomt nadat jij je jas hebt opgehangen. Je komt binnen in het hart van ons huis. In de keuken zijn we veel, we pakken er eten en wassen er onze handen. Onze kinderen poetsen er hun tanden voor ze naar school gaan. Door het keukenraam zie ik mensen voorbij komen en komen aanlopen. Ik heb het hart van ons huis ‘uitgemest’ en veel overbodige spullen weggedaan. De keuken is hiermee door een zelfde transformatie gegaan als ik.

Verandering van smaak.

Onze smaak is omdat we gezonder zijn gaan leven veranderd. Bijna alle pakjes en zakjes zijn weg. Onze groentelade doet zijn naam weer eer aan. in de vriezer liggen groentes en vis in een koud jasje te wachten tot ze opgewarmd worden.

De ingrediënten waarmee we onze levens op smaak brengen zijn persoonlijk, want smaken verschillen. Aardappels zijn minder op de voorgrond toen mijn man en ik opgroeiden. Dit heeft ook te maken met het enorme aanbod wat er is in de winkels vergeleken met ‘toen’. Door de hoeveelheid waaruit je kan kiezen krijg ik keuzestress en raak ik, als ik niet goed weet wat ik wil, overprikkeld. Om mijzelf hiertegen te beschermen maak ik thuis eerst een menu en boodschappen lijst.

Autonoom

Er zijn favoriete maaltijden bij ons thuis die wekelijks terugkeren. Verse pizza (belegd met broccoli en paprika) en verse soep zijn hier voorbeelden van. We creëren hiermee onze eigen eetgewoontes, dit voelt autonoom. Het mij (ons) autonoom voelen zit hem in kleine dingen. De potjes die in mijn kruidenrekje staan, staan er omdat ik ze er zelf heb ingezet.

Na het ontdooien van de vriezer (geloof me dit is een klus waar ik niet blij van wordt) kwam ik erachter dat de onderste lade bijna helemaal gevuld was met koelelementen. Ik heb ze uit de vriezer gelaten waardoor er meer ruimte kwam voor andere producten. Zo werkt het ook in je lijf en hoofd, dat wat teveel ruimte inneemt kan je weg doen of ergens anders parkeren.

Hulpkoks

Ik heb de regie over mijn leven terug en dat wordt weerspiegeld in ons huis. Het opruimen begon in mijzelf en daarna volgde de keuken. Vervolgens zijn er nog meer kamers opnieuw en passend ingericht.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG20200911122842-1024x768.jpg

Ik ben eerlijk gezegd een tijdlang een waardeloze chef-kok geweest on mijn eigen keuken. Ik kon de pollepel (regie) maar niet vasthouden. Ik gaf hem snel uit handen. Ik trok me dan terug. Ik verzoop langzaam in alle meningen en (ongevraagde) adviezen die ik kreeg van zogenaamde ‘hulpkoks’ over hoe ik mijn soep moest klaarmaken.

De kikker

Groentes snijden of deeg kneden zijn activiteiten waardoor ik heerlijk in ‘mijn bubbel’ kom. In die bubbel ontspan ik. Ik ben daar meer ontvankelijk voor wat mijn intuitie mij wil vertellen. Deze ‘interne raadgever’ kan mij verrassende inzichten geven. of het nu gaat om een onderwerp voor een blog of een kromme weekplanning. Er komt inzicht en inspiratie binnen.

Heldere en spontane ingevingen zijn net kikkers. Ze springen op en landen voor me met een goed idee.

Toen ik eergisteren de groentes sneed voor de soep sprong er wéér één tevoorschijn. Ik moest glimlachen om het beeld ervan. Voordat de kikker de eer kreeg om in deze blogtitel te komen wilde ik eerst meer weten over de symboliek van dit glibberige, groene diertje. Een kikker staat voor:

transformatie en groei (van kikkervisje naar kikker.)

Vruchtbaarheid (legt veel eitjes.)

Het verbinden van water en aarde (zonder deze twee zouden er geen gewassen groeien die we nodig hebben voor ons eten.)

Ik kwam tot de conclusie dat ik het prima vind dat er af en toe een kikker rondspringt in mijn keuken. (Ik zag het zo duidelijk voor me dat ik naar de speelgoedwinkel ben gefietst om een speelgoedkikker te halen voor de foto’s om deze blog mee ‘te pimpen.’)

Hoe gaat het in jouw keuken? Is het een plek waar jij ruimte hebt om iets naar je eigen smaak en inzicht te creeeren? Ervaar jij daar de rust om heldere en verrassende ingevingen (kikkers) te ontvangen? Als dit voor jou niet gebeurt in de keuken, waar dan wel?

Ik wens je zo’n plek toe!!

Liefs Chandrika.